Nuh Nebi, buðday tenli ve iri yapýlýydý.
Ve bedenen hazret-i Âdemi andýrýrdý.

Ýri gözlü ve güzel bir zat idi mükerrem.
Sakallarý uzunca, geniþ omuzluydu hem.

Gayet gadaplý olup, sabrý dahi çoktu pek.
Kavminin cefasýna, dayandý sonuna dek.

Zahmet ve meþakkatli geçerdi çoðu vakti.
Buna raðmen, Rabbine çok yapardý taati.

Yediyüz rekat namaz kýlardý gün ve gece.
Asla ilgilenmezdi, dünya ile zerrece.

Bin senelik ömründe, etmedi bir ev talep.
Kýldan, siyah bir çadýr içinde yaþadý hep.

Eshabý bunu ona, sual etti bahusus:
(Ne için kendinize, bir ev yapmýyorsunuz?)

Buyurdu: (Bugün yarýn, ölürüz pek yakýnda.
Ev yapmaya deðer mi bu kýsacýk zamanda?

Bu dünya hayatýmýz, zaten kýsa bir müddet.
Yapýlacak tek iþ var, o da Hakk'a ibadet.)

Bir gün de, kendisine ev yapardý kamýþtan.
Dediler: (Yapsaydýnýz, bu evi keþke taþtan.)

Buyurdu ki: (Yakýnda ölecek insan için,
Bu kadarý çok bile, hikmeti budur iþin.)

Biri dahi sordu ki: (Kerpiç varken, acep siz,
Niçin kara çadýrdan, ev bina edersiniz?)

Buyurdu ki: (Ölünce, býrakýp gideceðim.
Daha kýymetlisine, niçin zahmet çekeyim?)

Vefatý yaklaþýnca, Sam adlý evladýný,
Çaðýrýp, yaptý ona en son nasihatýný.

Buyurdu ki: (Evladým, ben artýk ölüyorum.
Sana, iki nasihat býrakýp gidiyorum.

Birincisi þudur ki, þirk koþma hiç Allah'a.
Yoktur bir insan için, bedbahtlýk, bundan daha.

Öbürü, kibirdir ki, þeytanýn sýfatýdýr.
Bir zerre kibri olan, Cennetten mahrum kalýr.)

Ülül'azm peygamberler içindedir kendisi.
Bu sebeple indallah, yüksektir derecesi.

Onun o kâfirlere, bir gadaplanmasýyle,
Hak teâlâ, yer ve gök, gadaplandý haliyle.

Hem öyle bir gadap ki, dinmedi uzun müddet.
Tek kâfir kalmayýnca, ancak buldu sükunet.

Nuh aleyhisselamýn, erince ömrü sona,
Cebrail'le Azrail, birlikte geldi ona.

Melek-ül mevt yaklaþýp, sual etti ilk sefer:
(Ey dünyada çok uzun ömür süren peygamber!

Bu kadar yaþ yaþadýn, çok çalýþtýn, yoruldun.
Sen bu fani alemi, acaba nasýl buldun?)

Cevaben buyurdu ki: (Bu dünyayý, þimdi ben,
Sanki iki kapýlý han gibi buldum aynen.

Birinden girmiþ idim, öbüründen çýkarým.
Ve ancak içeride, çok az bir zaman kaldým.)

Sonra da Allah deyip, teslim etti ruhunu.
Beyt-i makdis içine, defnetti ehli onu.