Halilullah, daima kötüleyip putlarý,
Ýmana çaðýrýrdý, gece gün insanlarý.

Vahyetti Hak teâlâ, kendisine nihayet:
(Halký, açýk olarak dinine eyle davet.)

Hazret-i Ýbrahim'in, þöyle geldi kalbine:
Dinimi, toplulukta teblið etsem kavmime.

Bayramlarý var idi o kavmin senede bir.
Toplanýrdý bir yere, kadýn erkek, genç ve pir.

O belli gün gelince, herkes gitti o yere.
Âzer ona dedi ki: (Sen de gel bizim ile.)

Biraz gittikten sonra, (Ben hastayým) diyerek,
Geri döndü, gitmedi, þehirde o kaldý tek.

Kapý anahtarýný, Âzer'den aldý önce.
Doðruca puthaneye gelip girdi hemence.

Gördü ki, büyük küçük, dizilmiþ bütün putlar.
Herbirinin önünde, türlü türlü yemek var.

Bereketlensin diye, koymuþlardý onlarý.
Zira putperestlerin, böyleydi inançlarý.

Ýbrahim Halilullah, sesini yükselterek,
Baðýrdý o putlara, istihza eyliyerek:

(Önünüzde yemek var, niçin yemiyorsunuz?
Sizlere ne oldu ki, hiç konuþmuyorsunuz?)

Sonra da balta ile, herbirine vurarak,
Kýrdý bütün bunlarý, biri hariç olarak.

Bilerek dokunmadý, en büyük olanýna.
Sonra da baltasýný, astý onun boynuna.

Halilullah, kapýyý kitleyip çýktý hemen.
Akþamleyin kâfirler, döndü bayram yerinden.

Putlarýnýn halini görüp fena oldular.
Dediler: (Yapsa yapsa, Ýbrahim bunu yapar.

Zira o, devam üzre, kötülerdi putlarý.
Þehirde tek kalýnca, o kýrmýþtýr bunlarý.)

Hemen haber verdiler, Nemrud'a bunu ilkin.
O dedi: (Öyle ise, onu bana getirin!)

Ýbrahim Halilullah, girdi onun yanýna.
Lakin secde etmedi, âdetin hilafýna.

Kýzdý o, (Niçin bana, secde etmedin?) diye.
Buyurdu: (Secde etmem, ben Rabbimden gayriye.)

Sordu Nemrut bu defa, daha gadaplanarak:
(Kim kýrdý bu putlarý, balta ile vurarak?)

Buyurdu ki: (Kýrmýþtýr, belki en büyükleri.
Sorun küçüklerine, söylesin kendileri.)

Nemrut ona dedi ki: (Bilirsin ki bu putlar,
Konuþmaktan acizdir, cansýzdýr sonra bunlar.)

Buyurdu ki: (Öyleyse, söze kadir olmayan,
Kendilerine dahi faydasý dokunmayan,

Bu putlarý, ne için ilah tanýyorsunuz?
Sizden aciz þeylere, niçin tapýyorsunuz?)

Müþrikler bu sözlere cevap veremediler.
Utanýp, baþlarýný aþaðý indirdiler.

Lakin inatlarýndan, vazgeçmediler yine.
Nemrut dedi: (Kapatýn, onu zindan içine.)

Sonra, adamlarýyle istiþare ederek,
Sordu ki: (Ýbrahim'e, nasýl bir ceza versek?)

Oturup, uzun boylu müþavere ettiler.
En nihayet “Yakalým” diye karar verdiler.