Ýbrahim Halilullah, Nemrud'un ateþinde,
Yanmayýnca, kâfirler kaldý hayret içinde.

Bir kaç kiþi, insafa gelip iman ettiler.
Lakin büyük çoðunluk, imana gelmediler.

Üstelik, müminlere eziyyet ederlerdi.
Onlar tahammül edip, yine sabrederlerdi.

Ýbrahim Halilullah, yaptý son ikazýný.
Sonra o kâfirlerden, kesti alakasýný.

Hak teâlâ, hicreti emreyledi bu sefer.
Onlar dahi Babil’den, Þam’a hicret ettiler.

Onlar hicret edince, putperest kavme dahi,
Geldi sivrisinekle, bir azab-ý ilahi.

Gök yüzünü kaplýyan bir grup sivrisinek,
Helak etti onlarý, kanlarýný emerek.

Bir sinek de, Nemrud'a gelip oldu musallat.
Býrakmadý peþini, vermedi asla rahat.

Ne tarafa kaçsaydý, geliyordu peþinden.
Asla kurtulamadý bu sineðin þerrinden.

Pek çok istediyse de, bu sineði öldürmek,
Muvaffak olamadý, galip geldi o sinek.

Ýlahlýk davasýna kalkýþan o nasibsiz,
Bir sinek karþýsýnda, tamamen kaldý aciz.

Ondan kurtulmak için, çareler arar iken,
Sivrisinek, burnundan içeri girdi birden.

Tâ ki beynine kadar, ilerleyip giderek,
Rahatsýz etti onu, az hareket ederek.

Sinek, kurcaladýkça o ahmaðýn beynini,
Çok büyük acý duyup, kaybederdi kendini.

Baþýna, tokmak ile vurdurdu en nihayet.
Zira tokmak vurunca, duruyordu bir müddet.

Lakin vurma durunca, yine kýmýldýyordu.
O da, hemen baþýna, tokmak vurduruyordu.

Hususi bir tokmakçý tayin etti kendine.
Onun iþi, tokmakla vurmak idi beynine.

O iyi vuramazsa, hemen deðiþtirirdi.
Yerine, daha iyi vuraný getirirdi.

Ve artýk Nemrut için, en iyi, makbul insan,
Ona tokmak vurandý, býkmadan, usanmadan.

Çünkü o, beynindeki küçük sivrisineðin,
Cefasýndan kurtulmak isterdi, bir an için.

Bu hal, uzun bir süre devam etti ve fakat,
Vuran tokmakçýlarda, kalmadý güç ve takat.

Artýk usanmýþlardý, onlar da vura vura.
Çünkü vurmak lazýmdý, vermeden asla ara.

Nihayet bir tanesi, bundan çok usanarak,
Parçaladý beynini, çok kuvvetli vurarak.

Böylece sona erdi, dünyadaki hayatý.
Onu, kurtaramadý mülkü ve saltanatý.

Ýnsanlarý, kendine taptýrýp senelerce,
Cehennem azabýna yakalandý böylece.

Ne kendi etti rahat, ne alem buldu huzur.
Geçip gitti dünyadan, dayansýn ehl-i kubur.