Hazret-i Ýbrahim’i, Rabbimiz kendisine,
Dost edinip ve bunu bildirince kendine,

Melekler dediler ki: (Ya Rabbi, hikmet nedir?
Ýbrahim, sana nasýl halil, dost olabilir?

Zira var onun dahi, evladý, malý, nefsi.
Kalbini meþgul eder, bunlarýn hemen hepsi.)

Meleklerden Allah'a, olunca bu maruzat,
Hak teâlâ, dostunu imtihan etti bizzat.

Evvela Nefsi ile etti onu imtihan.
O, tam halis olarak çýktý bu imtihandan.

Zira Nemrut, ateþe atýnca kendisini,
Reddetti meleklerin yardým tekliflerini.

Ve hatta, tam ateþe düþeceði an bile,
(Senden yardým istemem) buyurdu Cebrail'e.

Nefsiyle imtihanda, çýkýnca böyle halis,
Malý ile imtihan etti onu Rabbimiz.

Oniki bin sürüsü var idi kendisinin.
Biner de köpekleri, bulunurdu hepsinin.

Ve altýndan tasmalar, vardý her köpeðin de.
Geldi bir gün Cebrail, insan kýyafetinde.

Dedi ki: (Ya Ýbrahim, ovalar, vadiler hep,
Dolmuþ sürüler ile, kimindir bunlar acep?)

Buyurdu ki: (Rabbime aittir hepsi bunlar.
Þimdi benim elimde, emanet bulunurlar.)

Baktý köpeklerdeki, o altýn tasmalara.
Dedi: (Bu altýnlarý, neden taktýn bunlara?)

Buyurdu: (Altýn, gümüþ, adi bir dünyalýktýr.
Kýymetsiz olduðundan, köpeklere layýktýr.)

Cibril aleyhisselam, sordu ki sonra ona:
(Sürülerden birini, satar mýsýn sen bana?)

Buyurdu ki: (Bir kere, söyle Allah ismini.
Vereyim sürülerin, sana üçte birini.)

Cebrail, La ilahe illallah söyleyince,
Gark oldu Halilullah, bir neþe ve sevince.

Buyurdu ki: (Bir daha, söyle bu kelimeyi.
Vereyim sürülerin, üçte birini dahi.)

Cibril aleyhisselam, söyledi bir kez daha.
Bu, daha çok bir neþe verdi Halilullah'a.

Buyurdu ki: (Bir daha, söyle Allah ismini.
Vereyim buna karþý, sürülerin hepsini.)

Cebrail peki deyip, söyleyince bir daha,
Halilullah daha çok neþelendi bu defa.

Buyurdu ki: (Bir daha, söylersen onu eðer,
Altýn tasmalarýyle, senin olur köpekler.)

Bir daha söyledi o, La ilahe illallah.
Öyle neþelendi ki, bu kere Halilullah,

Buyurdu ki: (Bir daha söyle, yine duyayým.
Bunun karþýlýðýnda, sana köle olayým.)

Gördü Cibril, Halil'in bu aþk ve sevgisini.
Hakikati bildirip, tanýttý kendisini.

Dedi ki: (Ya Ýbrahim, ben, Allah'ýn emriyle,
Ýmtihana gelmiþtim, seni mallarýn ile.

Hakiki dost olduðun, yine oldu aþikâr.
Sürüler benim deðil, senindir yine onlar.)

Buyurdu: (Allah için, vermiþtim, almam geri.)
Sonra bir baþkasýna, sattý o sürüleri.

Arazi ve mülk alýp, parasýyle hepsinin,
Vakfetti insanlarýn, faydalanmasý için.