Vakta ki Zeliha’nýn beyi vefat edince,
Her þeyini daðýtýp, fakir düþtü bir nice.

O, hazret-i Yusuf’u seviyor, yanýyordu.
Ondan bahsedenlere çok para veriyordu.

Sonra Müslüman olup, kavuþtu hidayete.
Verdi tam kendisini taat ve ibadete.

Yine de sevgisiyle o, hazret-i Yusuf’ün,
Artýk deli divane oluyordu büsbütün.

Onun muhabbeti ve derdiyle bir gün yine,
Çýktý Yusuf Nebi'nin yolunun üzerine.

Yusuf aleyhisselam tam geçerken önünden,
Dedi: (Tesbih ederim her þeyin Rabbini ben.

O Rab ki, iman ile sultan yapar köleyi.
O Rab ki, isyan ile köle yapar her beyi.

Her türlü noksanlýktan uzaktýr o Yaradan.
Çok þükür, o Allah’a eyledim ben de iman.)

Yusuf aleyhisselam, Zeliha’nýn sesini,
Ýþitince, anýnda tanýdý kendisini.

Ýltifatlar ederek gönderdi sarayýna.
Ve Allah’ýn emriyle aldý nikah altýna.

Yani Zeliha ile evlenip yaptý düðün.
Ve ona sual etti, yanýna girdiði gün.

Dedi ki: (Ey Zeliha, bu, senin o arzundan,
Hayýrlý deðil midir, doðruyu söyle þu an.)

O dedi: (Elbette ki bu hayýrlýdýr, ama,
Ne olur, onun için beni hiç ayýplama.

Ben, çok zengin ve güzel bir kadýndým o zaman.
Kocam ise, mahrumdu bana yakýn olmaktan.

Sense, benim gördüðüm en güzel bir erkektin.
Ayný evin içinde, benimle birlikteydin.)

Neticede Hazret-i Yusuf'un, Zeliha'dan,
Ýki oðlu, bir kýzý oldu daha sonradan.

Velhasýl Yusuf Nebi, bolluk senelerinde,
Çokça buðday ektirdi ülkenin her yerinde.

Öyle ki, ekilmedik boþ bir yer býrakmadý.
Buðdaylarý toplayýp, depolarda sakladý.

Bunun için hususi ambarlar yaptýrarak,
Sakladý buðdaylarý, böyle tedbir alarak.

Sonra, bir kýtlýk geldi Mýsýr havalisine.
Muhtaç oldu insanlar bir buðday tanesine.

Duymadý Mýsýr halký kýtlýðýn tesirini.
Zira Yusuf Peygamber almýþtý tedbirini.

Lakin sakladýklarý buðdaylarý bitince,
Herkes, Yusuf Nebi'ye muhtaç oldu iyice.

Aç insanlar, gördükçe onun nur cemalini,
Hemen unuturlardý o an açlýk halini.

Yusuf aleyhisselam, her kim gelirse gelsin,
Bir deve yükü buðday verirdi herkes için.

Hükümdar olsa dahi, vermezdi yine fazla.
Yani o, adaletten ayrýlmýyordu asla.

Ve lakin hükümdara davranýrdý pek iyi.
Çünkü o vermiþ idi ona bu vazifeyi.

Onun bu adaleti sayesinde o zaman,
Ýmanla þerefendi hükümdar ve çok insan.