Oðullarý, hazret-i Yakub’a dediler ki:
(Ey baba, Bünyamin'i bizim ile gönder ki,

Zahire getirelim gidip Mýsýr ilinden.
Korkma, ona bir zarar ziyan geleceðinden.)

Açtýlar o sýrada zahire ve yükleri.
Gördüler, paralarý konulmuþ tekrar geri.

Dediler ki: (Biz artýk, ne isteriz ey baba!
Bundan büyük iyilik olur mu ki acaba?

Ýþte görüyorsun ki, Mýsýr'ýn o Aziz'i,
Tekrar iade etmiþ bize sermayemizi.

Þimdi Bünyamin'i de götürürsek birlikte,
Bir yük fazla zahire alýrýz böylelikle.

Zira bize, bu buðday az gelir ey babamýz!
Bizim, daha çoðuna vardýr ihtiyacýmýz.)

Yakub aleyhisselam buyurdu: (Öyle ise,
hemen geri götürün o akçeyi Aziz'e.

Belki de yanýlarak iade etmiþlerdir.
Yahut da bu þekilde bizi denemiþlerdir.

Peygamber evladýyýz diyorlar bu kiþiler,
Bakalým bu doðru mu demiþ olabilirler.)

Sonra, oðullarýndan, Bünyamin hususunda,
Hemen yemin ettirip, söz aldý en sonunda.

Buyurdu: (Bünyamin'i, sað ve salim olarak,
Getireceðinize söz verin bana mutlak.

Etrafýnýz çevrilip tam çaresiz kalmanýz,
Müstesnadýr tabii toptan helak olmanýz.)

Onlar, babalarýna kuvvetli söz verdiler.
Hatta Allah adýyla ona yemin ettiler.

Yakub aleyhisselam buyurdu: (Öyle ise,
Rabbimiz þahit olsun, bu dediklerinize.)

Duyup evlatlarýndan bu ahit ve yemini,
Gönderdi onlar ile göz nuru Bünyamin’i.

Lakin onlar çýkarken tam Mýsýr seferine,
Bazý tavsiyelerde bulundu herbirine.

Çünkü hep boylu poslu, kuvvetli kiþiydiler.
Hepsi de yakýþýklý ve gösteriþliydiler.

Üstelik Yusuf Nebi onlarý çok sevmiþti.
Bunu da, Mýsýr halký iyice öðrenmiþti.

Yakub aleyhisselam bunlarý bildiðinden,
Düþündü ki, Mýsýr'a girerse hepsi birden,

Olur ki nazar deðer onlarýn bu haline.
Bu yüzden buyurdu ki: (Oðullarým, siz yine,

Þehre, tek bir kapýdan, birlikte girmeyiniz.
Hep ayrý kapýlardan, ayrý ayrý giriniz.

Bize düþen, sadece sebebe yapýþmaktýr.
Rabbimizin takdiri neyse o olacaktýr.

Size göz deðmesini dilerse, deðer elbet.
Ama O dilemezse, eriþmez bir musibet.

Allahü teâlâya aittir bütün iþler.
Gelir elbet zuhura, ne dilemiþse eðer.

Ben, ancak Rabbimize dayanýr, güvenirim.
Ona tevekkül eder, Ondan yardým beklerim.)