Dokuz kardeþ, Mýsýr'dan dönünce evlerine,
Durumu anlattýlar aynen pederlerine.

Bünyamin’in, Mýsýr’da hýrsýzlýk yaptýðýný,
Bu yüzden tutuklanýp, orada kaldýðýný,

Söylediler ise de, inanmadý o fakat.
Çünkü o, etmiyordu onlara tam itimat.

Çünkü Yusuf için de, kendisine bir zaman,
Söylemiþlerdi onlar, böyle hiyle ve yalan.

Bu sebeple onlara buyurdu: (Hayýr, hayýr!
Bu iþ böyle deðildir, bunda baþka hal vardýr.

Muhakkak ki aldatmýþ sizi nefisleriniz.
Bizim dinin hükmünü, nerden bilsin o Aziz?

Bana düþen, sabýrdýr, umarým Rabbim yine,
Kavuþturacak beni Yusuf'la Bünyamin'e.)

O, zaten aðlýyordu gece ve gündüzleri.
Hatta görmez olmuþtu aðlamaktan gözleri.

Oðullarý dedi ki: (Niçin hep aðlýyorsun?
Ve ne için onlarý hiç unutamýyorsun?

Eritip bitirecek bu hasret seni artýk.
Býrak bu aðlamayý, kendine etme yazýk.)

Evet, Yakub Peygamber üzülüyordu, ama,
Bu bela karþýsýnda sabýrlýydý daima.

Bunun için etmedi katiyyen feryat, figan.
Ve þikayet etmedi kimseye hiçbir zaman.

Hazret-i Azrail de, üzülüp hatta buna,
Teselli etmek için geldiyse de yanýna,

Buyurdu: (Ey Azrail, Yusuf’umu görmeden,
Ruhumu almaya mý bana geldin yoksa sen?)

Azrail arz etti ki: (Hayýr, senin derdine,
Ýþtirak etmek için geldim ziyaretine.)

Velhasýl onun derdi olsa da hayli fazla,
Yine de þikayette bulunmadý o asla.

Buyurdu ki: (Ben asla þikayet etmiyorum.
Derdimi, ben Rabbime ancak arz ediyorum.)

Yakub aleyhisselam, Yusuf'undan velhasýl,
Ayrý kaldý kýrk sene, veyahut da seksen yýl.

Ve bu müddet zarfýnda devamlý aðladý hep.
Gözlerinden akan yaþ, dinmedi bundan sebep.

Lakin Yakub Peygamber, yine bu hali ile,
Katiyyen unutmadý Rabbini bir an bile.

Alimler buyurur ki: (Daraldýðýnda kullar,
Allahü teâlâya daha yakýn olurlar.)

Kaldý ki, o, Allah’ýn büyük Peygamberiydi.
Ve kalbi, her mahlukun sevgisinden beriydi.

O, hazret-i Yusuf’u çok seviyordu, evet.
Onun muhabbetiyle aðladý uzun müddet.

Ama oðluna olan bu sevgisi de yine,
Hiç mani olmuyordu Rabbinin sevgisine.

Çünkü o da Allah’ýn Peygamberiydi zaten.
Onu sevmek, Allah’ý sevmekle birdi aynen.

Nitekim Resulullah buyurdu ki: (Bir kimse,
Beni, kendi nefsinden daha çok sevmez ise,

Hatta ebeveyninden ve bütün insanlardan,
Daha çok sevmedikçe, olmaz kamil Müslüman.)