Eyüp aleyhisselam, çekti de nice zahmet,
Yine de hastalýktan etmedi hiç þikayet.

Rahime hatun dahi, þefkat ve merhametle,
Görürdü hizmetini yýlmadan, maharetle.

Izdýrap çektiðine yalnýz üzülüyordu.
Þifayab olmasýný bu yüzden istiyordu.

Bir gün de kendisine dedi: (Dua eyle de,
Hak teâlâ bir þifa ihsan etsin bu derde.)

O böyle dediðinde, Eyüp aleyhisselam,
Bir tevekkül içinde bulunuyor idi tam.

Buyurdu: (Ey Rahime, acele etme henüz.
Ne kadar sürmüþ idi sýhhatli günlerimiz?)

(Seksen sene) deyince, buyurdu: (Ey Rahime!
Þimdi dua edemem sýhhat için Rabbime.

Zira bu hastalýk da seksen sene olmadan,
Þifa talep etmeye utanýrým ben Ondan.)

O, bu sözleri ile Hakk'a teslimiyetin,
En güzel örneðini vermiþtir bir kul için.

Malýna, evladýna, sonra bizzat nefsine,
Gelen musibetlerin, sabreyledi hepsine.

O, bu dert ve belanýn tattýysa da üçünü,
Tahammülü ve sabrý, aþtý beþer gücünü.

Eyüp Peygamber sabrý diye de gayet güzel,
Ýnsanlýk tarihinde oldu bir darb-ý mesel.

Þöyle ki, sabýr dense, tahammül dense bize,
Hemen Eyüp Peygamber gelir hep zihnimize.

Belaya sabredince o böyle katlanarak,
Methetti kendisini Kur’anda cenâb-ý Hak.

Lakin Eyüp Nebi’nin çok sadýk ve vefakâr,
Zevcesi, kendisiyle olurdu alakadar.

Yedi sene müddetle hizmet etti o bizzat.
Þeytan, iki defa da oldu ona musallat.

Bir gün yiyecek için, o yerin çarþýsýna,
Giderken, biri çýktý aniden karþýsýna.

Dedi ki: (Ey Rahime, sen Yusuf Peygamberin,
Torunu deðil misin, burada ne gezersin?)

O, insan kýlýðýnda bir þeytan idi, fakat,
Rahime, tanýmayýp etti ona iltifat.

Dedi: (Eyüp Nebi'nin vefakâr zevcesiyim.
O þimdi çok hastadýr, ona hizmet ederim.)

O böyle dediyse de, gitmedi þeytan yine.
Bir fit sokmak istedi onun temiz kalbine.

Dedi: (Niçin sen onun çekiyorsun derdini?
Hastalýk sana geçer, düþün önce kendini.

Bak henüz genç kadýnsýn, üstelik de güzelsin.
Niçin kendi kendine böyle yazýk edersin?)

Bu sözler, Rahime’yi üzmüþ idi pek fazla.
Dedi: (Onun hakkýný ödeyemem ben asla.

Seksen sene, birlikte sürdük de mesut hayat,
Bunca yýl, kendisinden incinmedim hiç fakat.

Þimdi yakalanýnca böyle bir hastalýða,
Onu yalnýz býrakmak, sýðar mý insanlýða?

Hep ben ona muhtaçtým, þu birkaç sene hariç.
Þimdi hasta olunca, terk etmek olur mu hiç?)