Musa Peygamberin de vardý bir kýz kardeþi.
Memurlarý görünce, ürperdi hemen içi.

Koþarak, annesine korkuyla verdi haber:
(Anneciðim, Fir’avnýn adamlarý geldiler.)

Þaþýrdý annesi de neye uðradýðýný.
Gitti aklý baþýndan, bilmedi n'aptýðýný.

Bebeði, bir hýrkaya sararak can havliyle,
Koyuverdi tandýrýn dibine o haliyle.

Tandýr ise, bir hayli kýzmýþ idi ateþten.
Lakin düþünemedi bunu o telaþeden.

Fir'avnýn adamlarý girdiler içeriye,
Didik didik ettiler bir bebek var mý diye.

Her yeri aradýlar, tandýrýn içi hariç.
Onu açýp bakmaya lüzum görmediler hiç.

Çünkü kýzgýn olduðu, belli idi haliyle.
Oraya çocuk koymak, gelmezdi akla bile.

Koymuþtu zaten o da, bir þey düþünemeden.
Yoktu aklý baþýnda, korku ve endiþeden.

Belli de olmuyordu doðum yapmýþ bir hali.
Fir’avnýn adamlarý þaþýrdýlar bir hayli.

Dediler: (Biraz önce, bu evden çýktý ebe.
Muhakkak doðum yaptýn, söyle, bebek nerede?)

Dedi: (O gördüðünüz, ebe idi ve lakin,
Ziyarete gelmiþti, gelmedi doðum için.)

Bu cevabý alýnca, hep gittiler geriye.
Lakin o, çok korkmuþtu onu bulurlar diye.

O dehþeti, üstünden kolay atamamýþtý.
Bir müddet kendisini toparlayamamýþtý.

Ne zaman ki bir ara gelince kendisine,
(Çocuk nerede?) diye sordu kerimesine.

Hadisenin þokundan, o anda çocuðunu,
Hiç hatýrlayamadý nereye koyduðunu.

Kýz dedi: (Anneciðim, bilmem ki nerde çocuk?
Memurlar geldiðinde, sendeydi, düþün çabuk.)

Onlar, onu aramak telaþesinde iken,
Bir aðlama sesleri geldi tandýr içinden.

Bu, hazret-i Musa’nýn aðlama sesleriydi.
Sanki, (Ben buradayým) diye haber verirdi.

Can havliyle seðirtip, tandýrdan aldý onu.
Baðrýna bastý hemen bu göz nuru oðlunu.

Sýcak tandýr içinde, görmemiþti bir zarar.
Allah, onu ateþten korumuþtu aþikâr.

Nasýl Halilullahý yakmadýysa ateþte,
Yakmadý onu dahi tandýrda böyle iþte.

Ýlk tehlike, böylece atlatýlmýþtý, fakat,
Mübarek validesi deðildi henüz rahat.

Fir’avnýn casuslarý, bunu öðrenirlerdi.
Bu yüzden yine korku, endiþe içindeydi.

Ve lakin Hak teâlâ, ilham etti ki ona:
(Bir zarar gelmeyecek, kâfirlerden oðluna.

Eðer öðrenirlerse bir zaman onlar bunu,
Bir sandýðýn içinde, Nil’e býrak oðlunu.

Korkma, geri veririz biz onu sana yine.
Ve Peygamber eyleriz hem de Mýsýr iline.)

Hak teâlâ, kalbine verince bu ilhamý,
Kalmadý bu hususta endiþesi, evhamý.

Oðlunu Nil nehrine býrakmak istiyordu.
Ve lakin bu iþ için sandýk gerekiyordu.