Vakta ki söz vermiþti o gün Þuayb Nebi'ye,
(Sekiz veya on sene hizmet ederim) diye.

On sene hitamýnda, Mýsýr’a dönmek için,
Kendisine arz edip, gitmeye aldý izin.

Eþiyle sürüsünü alarak yaný sýra,
Soðuk bir kýþ gününde, revan oldu Mýsýr’a.

En büyük arzusu da, bularak bir yolunu,
Mýsýr'dan çýkarmaktý biraderi Harun’u.

Yön bilmeden, sahrada, devam eti yoluna.
Vasýl oldu nihayet mübarek Tur daðý’na.

Soðuk kýþ gecesiydi, sýk sýk gök gürlüyordu.
Þimþek çakýp, sel gibi yaðmurlar iniyordu.

Sürttü çakmak taþýný, çalmadý taþý fakat.
Görmüyordu bir yeri, þaþa kaldý o saat.

Soðuktu, karanlýktý, sahrada bir ýssýzlýk.
Tur daðý cihetinden gördü parlak bir Iþýk.

Onu ateþ sanarak, hanýmýna dedi ki:
(Gideyim, þu ilerde ateþ bulurum belki.)

Yürüdü karanlýkta ateþ bulmak üzere.
O ýþýk, bir aðaçtan yükselirdi göklere.

Kapýldý bir dehþete ve titredi her yaný.
Zira baktý bir ateþ, fakat yok hiç dumaný.

Yaklaþtýkça, o nur da çekilirdi geriye.
Hayreti daha arttý (Bu gördüðüm ne?) diye.

Hanýmýnýn yanýna gidecekti ki, fakat,
Eli boþ dönecekti, etmedi kalbi rahat.

O nur yükseliyordu yeryüzünden göklere.
O sýrada bir nida iþitti birden bire.

Hak teâlâ buyurdu: (Ya Musa, ben muhakkak,
Alemlerin Rabbiyim, asaný yere býrak.)

Bu nida üzerine, koyunca onu yere,
Yýlan gibi canlanýp, titredi birden bire.

Ve buyurdu: (Elini, koynuna sok ve çýkar.
Görürsün güneþ gibi, etrafa ýþýk saçar.

Git peygamber olarak, kavmini davet için.
Sen, benimle görür ve benimle iþitirsin.

Seni gönderiyorum zaif, aciz birine.
Kul olmasýna raðmen, gururlanýr o yine.

O Fir’avn ki, bilirim niyetini, içini.
O ise zanneder ki, bilmem hiçbir iþini.

Sonsuz olmasa idi eðer ki merhametim,
Muhakkak ki bir anda, onu helak ederdim.

Ýzin versem, göklerden üstüne taþ yaðardý.
Yer yutar, daðlar ezer, deniz onu boðardý.

Git, resulüm olarak, ona haber ulaþtýr.
Ve bana ibadete, taate onu çaðýr.

Hatýrlat azabýmýn þiddetli olduðunu.
Emrimi bildirerek, kulluða çaðýr onu.

Yumuþak sözler ile söyle, belki inanýr.
Ve belki kendisine gelir de, ibret alýr.

Korkutmasýn seni hiç onun o þatafatý.
Hep benim elimdedir onun hal-i hayatý.

De ki, Rabbin sýhhat ve saltanat verdi sana.
Sen ise kalkýþýrsýn ilahlýk davasýna.

Buna raðmen, rýzkýný kesmiyor Rabbin yine.
Dünya nimetlerini saçýyor üzerine.

Ýstese verir sana, O bir ceza ve bela.
Zira bunu yapmaya kadirdir Hak teâlâ.)