Fir’avn, Musa Nebi’den bu kadar çok mucizat,
Gördüyse de, imana gelmedi yine fakat.

O günlerde, bir vahiy geldi Musa Nebi’ye.
(Müminleri alarak, Mýsýr’dan çýk git!) diye.

Musa aleyhisselam, toplayýp müminleri,
Teblið etti onlara, Hak’tan gelen bu emri.

Ve hazýrlýk yaparak Müslümanlar o gece,
Hep birlikte, Mýsýr’ý terk ettiler gizlice.

Meþgul etti onlarý Hak teâlâ o saat.
Ayný anda, hepsinin kýzlarý etti vefat.

Herkes, kendi baþýnýn derdine düþtü naçar.
Onlarýn gittiðinden olmadýlar haberdar.

Ve lakin ne zaman ki, bitti bu defin iþi,
Baktýlar, müminlerden kalmamýþ tek bir kiþi.

Fir’avn da, hadiseyi duyup oldu periþan.
Tedbir almadýðýna üzülüp oldu piþman.

Onlarý, peþlerinden takibe verdi karar.
Ordusuyla Mýsýr’dan çýktýlar apar topar.

Güneþin doðmasýna kalmýþtý ki az zaman.
Gelip, o müminlere yetiþtiler arkadan.

Görünce Müslümanlar Fir’avn ve askerini,
Bir korku ve endiþe sardý kendilerini.

Ve lakin Musa Nebi, buyurdu: (Korkmayýnýz!
Onlarýn þerlerinden, korur bizi Rabbimiz.)

Kýzýl deniz çýkýnca, önlerine nihayet,
Dedi ki: (Ya ilahi, sen bize ver selamet.)

Emretti Hak teâlâ, o an Musa Nebi’ye.
(Geçmek için, asaný o denize vur!) diye.

Asasýný denize vurunca Musa Nebi,
Denizden oniki yol açýldý cadde gibi.

Zaten beni Ýsrail, oniki kavimdiler.
Her bir kavim, bir yola girip ilerlediler.

Ýki yol arasýnda, daðlar gibi su vardý.
Lakin birbirlerini yine görüyorlardý.

Onlar karþý yakaya geçince sað ve salim,
Henüz Kýzýl denize eriþmiþti o zalim.

Görünce o yollarý, ettiler pek çok hayret.
Kimse gösteremedi girmek için cesaret.

Fir’avn dedi: (Bakýnýz, deniz de korktu benden.
Heybetimden, yollara ayrýlmýþ ben gelmeden.)

Veziri Haman ise, dedi: (Ben girmiyorum.
Bu, Musa’nýn iþidir, sen de girme diyorum.)

Fir'avn, hiç aldýrmayýp onun bu sözlerine,
Derhal girmek istedi o yollardan birine.

Gitmedi bu sefer de, diretti bindiði at.
Cibril aleyhisselam, çýkageldi o saat.

O yollardan birine, atýyla girdi önce.
Fir’avnýn atý dahi, girdi onu görünce.

Hazret-i Mikail de, gelip arkalarýndan,
Derdi: (Haydi yürüyün, ayrýlmayýn ordudan!)

Ön ucu varmamýþken henüz karþý sahile,
Arka ucu, denize girmiþti tamamiyle.

Yani Fir’avn ordusu, denizdeyken kamilen,
Hak teâlâ, denize, (Kapan!) dedi aniden.

O sular birleþerek, kapandý bütün yollar.
Firavun ve ordusu, tamamen boðuldular.

On Muharrem, Aþure günü idi tam o gün.
Müminler, þükür için oruç tuttu topyekün.