Beni Ýsrail için gelen en son Nebi’dir.
Yeni bir din getiren ülül’azm Peygamberdir.

Sair Nebi’ler gibi, insan idi o dahi.
Babasýz halkeyledi Rabbimiz kendisini.

O, Kudüs'te dünyaya teþrif eylemiþti ilk.
Sonra, otuz yaþýnda verildi peygamberlik.

Hak teâlâ Ýncil’i indirdi kendisine.
Çaðýrdý gece gündüz halký kendi dinine.

Rabbimiz, üç yýl sonra, onu yerden alarak,
Çýkardý gök yüzüne, hem de diri olarak.

Kýyamet yaklaþýnca, Rabbimiz onu yine,
Ýndirecek Þam'daki Ümeyye camiine.

Daha sonra evlenip, çocuklarý olacak.
Mehdi ile buluþup, kýrk sene yaþayacak.

Sonra vefat ederek gidecek ahirete.
Defni dahi olacak Hücre-i saadete.

Annesi Meryem hatun, çok mübarek bir kadýn.
O idi en iyisi dünya hatunlarýnýn.

Babasý Ýmran olup, Hunne idi annesi.
Çocuðu olmuyordu Hunne'nin önceleri.

Bir kuþ gördü, oynardý kendi yavrularýyle.
Ýmrenip, çok istedi çocuðum olsa diye.

Dedi: (Bana bir çocuk verirsen ey Allah’ým!
Onu, Beytül makdis'e hizmetçi yapacaðým.)

Zira böyle bir âdet var idi o zamanlar.
Çok sevap kazanýrdý böyle nezir yapanlar.

Lakin yalnýz oðlanlar hizmete verilirdi.
Hem de, çocuk doðunca bu nezir edilirdi.

O, bu nezri yapýnca, bir yýl geçti aradan.
Ona, bir kýz evladý ihsan etti Yaradan.

Lakin oðlan çocuðu o ümit ediyordu.
Þükredip, bu kýzýna Meryem adýný koydu.

Dedi ki: (Kýzým oldu ya Rabbi, ne yapayým.
Bunu kabul eyle ki, nezrimden kurtulayým.)

Sonra kýzý Meryem’i kucaðýna alarak,
Onu, beytül makdis'e götürdü ilk olarak.

Orada olanlara anlatýp vaziyeti,
Dedi: (Bunun, bu beyte dokunur çok hizmeti.

Bir kýz çocuk ise de gerçi bu gördüðünüz,
Ben onu adamýþtým doðmadan önce henüz.)

Sonra, kýzý Meryem’i teslim edip oraya,
Dedi ki: (Alýn bunu, bu, adaktýr buraya.)

Kabul edip, sonra da düþündüler ki çoðu:
Kimin himayesine verelim bu çocuðu?

Lakin beytin imamý, Zekeriya Nebi’ydi.
Ayrýca da Meryem'in teyzesinin beyiydi.

Dedi: (Benim, bununla akrabalýðým vardýr.
Zira bunun teyzesi, benim nikahýmdadýr.

Daha çok münasiptir onu bana vermeniz.
Ona iyi bakarým, olmasýn hiç þüpheniz.)

Lakin can atýyordu herkes onu almaða.
Dediler: (Öyle ise, gidelim bir ýrmaða.

Herkes Tevrat yazdýðý kalemi suya atsýn.
Kiminki batmaz ise, bu çocuðu o alsýn.)

Zekeriya Nebi’nin batmayýnca kalemi
Ona teslim ettiler bakmak için Meryem’i.