Geldi beni Ýsrail, Beyt-i Lahm’a ve lakin,
Gördüler, bir çocuk var kucaðýnda Meryem’in.

Ve hemen sordular ki: (Ey Meryem, ne bu çocuk?
Çirkin bir iþ mi yaptýn sen yoksa, söyle çabuk?

Sen ki genç bir kýz idin, evli de deðildin hem.
Böyleyken bu çocuðu nerden aldýn ey Meryem?

Halbuki baban Ýmran, salih idi elbette.
Validen Hunne dahi, meþhur idi iffette.

Annesiyle babasý temiz olan bir kiþi,
Nasýl iþliyebilir böyle çirkin bir iþi?

Bu halleri, sen nasýl baþýmýza getirdin?
Gayr-i meþru bir çocuk sahibi oluverdin.)

Meryem yalnýz dinledi, vermedi hiçbir cevap.
Onlarý, kendisine kýlmadý hiç muhatap.

Zira iþin aslýný onlara izah etmek,
Fevkalade zor olup, hatta imkansýzdý pek.

Bu sebepten hiçbir þey konuþmayýp, bu defa,
Ýþaret etti yalnýz o hazret-i Ýsa’ya.

Demek istemiþti ki, siz bunun hikmetini,
Buna sorun, o söyler iþin hakikatini.

Dediler ki: (Ey Meryem, beþikteki sabiye,
Ne sual edelim ki, bize haber ver diye?

O yaþtaki bir çocuk konuþamaz, bu gerçek.
O bize, hakikati nasýl beyan edecek?

Belli ki, sen cevaptan düþünce aciz hale,
Çaresiz, cevabýný ona ettin havale.

Sen söyleyemeyince doðrusunu bu iþin,
Bunu, masum çocuða yükletirsin, ne için?

Eðer günah sonunda doðduysa da o fakat,
Bu suç sana aittir, çocukta yok kabahat.)

Meryem maruz kalýnca böyle iftiralara,
Kundakta Ýsa Nebi cevap verdi onlara.

O iftiracýlarý bir anda susturarak,
Baþladý konuþmaya bir mucize olarak.

Dedi ki: (Ey cahiller, dinleyiniz hepiniz.
Benim yüksek þanýma taarruz etmeyiniz.

Edep hayâ timsali ve çok iffetli olan,
Validem hakkýnda da sakýnýn iftiradan.

Bilin ki, ben Allah’ýn þerefli bir kuluyum.
Ve halký, doðru yola çaðýran resulüyüm.

Bana bu vazifeyi verdi ki Hak teâlâ,
Herkesi irþad edip, sevk edeyim hak yola.

Bu iþi yapmam için, O bana Kitap verdi.
Ve çok nimetler ile beni mümtaz eyledi.

Âdetin hilafýna, hem babasýz olarak,
Beni, (Kün!) emri ile yarattý cenâb-ý Hak.

Ben, Allah’ýn kullara gönderdiði Nebi’yim.
Her nerede olursam, bereket sahibiyim.

Fark etmez olsam da ben, herhangi bir beldede,
Herkes, bereketimden ederler istifade.

Ben doðduðum bu günden, tâ vefatýma kadar,
Þeytanlar bana asla yapamaz hiçbir zarar.

Mahþerde dirilip de, kalktýðýmda mezardan,
Yine ben korunurum o gün de her zarardan.)

Ýsa Nebi kundakta konuþunca bunlarý,
Þaþýp dona kaldýlar Ýsrailoðullarý.

Dillerini yutarak hepsi sükut ettiler.
Lakin dedikodudan yine vazgeçmediler.