Kâbe’de beklerdi ki o Kureyþ kâfirleri,
Gelsin Resulullahýn katledilme haberi.

O anda gördüler ki, bir gurup gelenler var.
Önde hazret-i Ömer, ardýnda Müslümanlar.

Zannettiler ki: Ömer, bütün Müslümanlarý,
Toplayýp esir etmiþ, getiriyor onlarý.

Lakin cin fikirliydi o alçak Ebu Cehil.
Görünce anladý ki, bu geliþ öyle deðil.

Korku ve endiþeye kapýlarak bu sefer,
Uzaktan seslendi ki: (Bu ne haldir ya Ömer?)

Hazret-i Ömer ise, hiç aldýrýþ etmeden,
Kelime-i þehadet getirdi önce hemen.

Ebu Cehil iþitip, oldu þaþkýn ve bitab.
Sonra hazret-i Ömer, eyledi þöyle hitap:

(Beni bilen biliyor, bilmeyen de bilsin ki,
Hattaboðlu Ömer’im, seçtim Ýslamiyet’i.

Yerinden tek bir adým kýpýrdarsa eðer kim,
Bilsin ki karýsý dul, evladý olur yetim!)

Kureyþliler, onun bu sözlerine þaþtýlar.
Bir anda daðýlarak, hemen uzaklaþtýlar.

Dediler: (Gitti Ömer, Muhammed’in katline.
Öldürmek þöyle dursun, köle olmuþ kendine.)

Böyle deyip, geriye döndüler hepsi tekrar.
Ve hazret-i Ömer’in üstüne saldýrdýlar.

Karþý koydu o dahi, onlarýn herbirine.
Tutup o müþrikleri, çarptý birbirlerine.

Sonra Ebu Cehil’i tuttu ve yere vurdu.
Heybetli cüssesiyle üzerine oturdu.

Sonra parmaklarýný sokunca gözlerine,
(Ýmdat!) diye baðýrdý kâfir diðerlerine.

Ona yardým etmeye gelerek hepsi birden,
Güçlükle kurtardýlar, onu onun elinden.

Allah’ýn Sevgilisi, Eshabýyle ilk kere,
O gün namaz kýldýlar Kâbe’de, aþikâre.

Müminlerin kalbleri, þad olmuþtu ilk o gün.
Geldi hazret-i Ömer, huzuruna Resulün.

Dedi: (Ya Resulallah, acep zat-ý âliniz,
Kâbe içerisine girmek ister miydiniz?)

(Evet) deyip, onunla ele ele tutuþarak,
Beytullahýn içine girdiler ilk olarak.

Kâbe’nin içerisi doluydu putlar ile.
Resulullah, onlarý gösterip asa ile,

Okudu bir âyet ki, þöyle idi mealen:
(Hak gelince bir yere, bâtýl gider o yerden.)

O putlara hitaben hazret-i Ömer dahi,
Düþünmeden, þunlarý söyledi bizatihi:

(Ey putlar Peygamberdir bu Muhammed-ül emin.
Siz dahi þahid olup, Allah’a secde edin!)

O böyle söyleyince, o anda bütün putlar,
Yüz üstüne gelerek, hep secdeye vardýlar.

O an Hak teâlâdan bir âyet geldi hemen.
Mana-yý þerifi de, þöyle idi mealen:

(Ey Peygamberim, sana, kâfi ve yetiþirler,
Allah ve müminlerden sana tâbi kiþiler.)