Aiþe-i Sýddýka radýyallahü anha.
Bir þeyi merak edip, geldi Resulullaha.

Þöyle sual etti ki: (Ey Allah’ýn Habibi!
Hiç Uhud’da çektiðin sýkýntý, elem gibi,

Üzüntü ve kederin oldu mu baþka günler?
Zira küffâr, Uhud’da amcaný öldürdüler.

Mübarek iki diþin kýrýldý hatta o gün,
O günden sýkýntýlý olmuþ muydu bir günün?)

Resulullah, cevaben buyurdu: Ya Aiþe!
Hakikaten Uhud’da oldu büyük endiþe.

Buna raðmen, bunlardan daha acý olan var.
Uhud'dan þiddetliydi Akabe’de olanlar.

Kureyþten bir gruba gitmiþ idim bir ara.
Peygamber olduðumu söylemiþtim onlara.

Ümidim þöyleydi ki, inanýp sözlerime,
Hemen iman ederler, benim nübüvvetime.

Lakin kabul etmeyip, ezaya baþladýlar.
Kötü þeyler söyleyip, üstelik taþladýlar.

Ayaklarýma kadar, uzanýp aktý kaným.
O gün kime gittimse, hakarete uðradým.

Namaz kýlýyordum ki, bir gün de Beytullahta,
Melun Ebu Cehil de bulunurdu orada.

Baþkalarý da gelip, yanýna oturdular.
Bana, hakaret yollu laflar edip durdular.

O sýrada bir kimse, bir deve iþkembesi,
Oraya býrakarak, geri gitti kendisi.

Ebu Cehil, eliyle o þeyi göstererek,
Orada olanlara þöyle dedi gülerek:

(Þu kanlý iþkembeyi, kim alýp da o yerden,
Koyar baþý üstüne, Muhammed secdedeyken?)

Onlarýn arasýnda, Ukbe bin Ebi Muayt,
Onun dediði þeyi, yaptý bana o bedbaht.

Bir müddet kalkamadým bu sebeple secdeden.
Onlar ise, öyle çok zevk aldý ki bu þeyden,

Kahkahalar atarak, bir hayli gülüþtüler.
Öyle ki, birbirleri üzerine düþtüler.

Birisi, Fatýma’ya haber vermiþ o ara.
O gelip, o pis þeyi alýp attý kenara.

Bütün bunlara raðmen, dedim ki: (Ya ilahi!
Hoþtur senden ötürü bu hakaretler dahi.

Ve lakin hakikati bilmiyor bu kimseler.
Bilseler yapmazlardý, onlara hidayet ver.)

O anda geldi bana, Cibril aleyhisselam.
Dedi ki: Hak teâlâ, eyledi sana selam.

Buyurdu ki: (Ben Ona gönderdim ki bir melek,
Habibim ne dilerse, yerine getirecek.)

Sonra geldi o melek, dedi ki: (Emret bana.
Ben müvekkel meleðim, Mekke’nin daðlarýna.

Ýster bitiþtireyim, arasýný daðlarýn.
Kahrolsun her birisi, Mekke’de olanlarýn.)

Dedim ki: (Hayýr hayýr, onlarý etme helak.
Zira ben, âlemlere geldim rahmet olarak.

Mümkündür ki, onlarýn neslinden çok kimseler,
Gelir ve onlar bana, halis iman ederler.)