Ýmam-ý Rabbani ki, çok büyük evliyadýr.
O, bir nasihatinde þöyle buyurmaktadýr:

Her iþ ve her amelde, Mevlamýz cümlemizi,
Dünya ve ahiretin iyisi, efendisi,

Olan Resulullaha, tam olarak ve kesin,
Uymak saadetiyle her an þereflendirsin.

Çünkü cenâb-ý Allah, Ona tâbi olmayý,
Çok sever her iþinde aynen Ona uymayý.

Ona tâbi olmanýn ufak bir zerresi hem,
Üstündür ahiret ve dünya lezzetlerinden.

Mesela o Resule tâbi olan bir kimse,
Eðer gün ortasýnda bir miktar uyur ise,

Hiç Ona uymaksýzýn, geceleri çok taat,
Ve ibadet yapmaktan üstündür hem de kat kat.

Çünkü kaylule etmek, yani bir parça her gün,
Öðleden önce yatmak, âdetiydi Resulün.

Yine Resulullaha uymayý düþünerek,
Bayram günü, hiç oruç tutmayýp, yiyip içmek,

Hiç Ona uymaksýzýn, senelerce tutulan,
Oruçlardan, kat be kat üstündür yine bundan.

Ve mesela fakire, yine Ona uyarak,
Az birþey verilirse, eðer zekat olarak,

Daðlar kadar altýný, kendi arzusu ile,
Tasadduk eylemekten üstündür yine böyle.

Bir gün hazret-i Ömer, bir sabah namazýný,
Cemaatle kýldýrýp, gözetti eshabýný.

Lakin göremeyince birini o saatte,
Buyurdu: (Filan kimse yok mudur cemaatte?)

Dediler: (Geceleri, o ibadet eder hep.
Þu anda uyuyordur belki de bundan sebep.)

Buyurdu ki: (Keþke o, gece hep uyusaydý.
Ve sabah namazýný cemaatle kýlsaydý.)

Çünkü Ýslamiyet’e uymayan bir iþ için,
Verilmez sevap ecir, içyüzü budur iþin.

Eðer böyle iþlere ücret hasýl olursa,
Bir iki menfaattir dünyadan olsa olsa.

Halbuki bu dünyanýn tamamýnýn kýymeti,
Nedir ki, bir kaçýnýn olsun ehemmiyeti.

Yapacaðý her iþi, Ýslam’a uyduranlar,
Yani her harekette o Resule uyanlar,

Çok latif cevahir ve kýymetli elmaslarla,
Meþgul mücevherciler gibidirler mesela.

Bunlar, çok çalýþmayýp, yorulmadýðý halde,
Kazançlarý, herkesten olur daha ziyade.

Buna sebep þudur ki, bir iþ, Ýslamiyet’e,
Uygunsa, sahip olur indallah bir kýymete.

Rabbimiz beðenmezse, hakir ve kýymetsizdir.
Beðenilmeyen þeye, verilir mi hiç ecir?