Bir gün hazret-i Ömer, gelerek huzuruna,
Dedi ki: (Anam babam feda olsun yoluna.

Beddua etse idin sen kavmine kýzarak,
Eski kavimler gibi, olurduk biz de helak.

Zira nübüvvetini inkâr etti müþrikler.
Mekke'den hicret için, seni mecbur ettiler.

Hatta sana saldýrýp, diþini kýrdýlar da,
Yine de bulunmadýn onlara bedduada.)

Yine Peygamberimiz, bir harpten döndüðünde,
Ganimet taksimatý yapýyordu o günde.

O ara, huzuruna cahil bir köylü geldi.
(Ganimet taksiminde, adalet eyle!) dedi.

Onun bu saygýsýzca söylediði kelama,
Çok üzüldü ise de, kýzmadý yine ama.

Ona, yumuþaklýkla þöyle cevap verdi ki:
(Ben adil davranmazsam, kim adil olur peki?

Ben Peygamber olarak, adl ile mükellefim.
Yýkýlýr aksi halde dünya ve ahiretim.)

Yine Peygamberimiz mücahit gazilerle,
Hayber’i fethederek dönüyorken zaferle,

Bir yahudi kadýný, zehirleyip bir eti,
Yolda, Resulullaha getirip ikram etti.

Lakin Peygamberimiz, nübüvvet nuru ile,
Anladý ki: Bu kadýn, bu ete yaptý hiyle.

Ýtiraf ettiyse de, o, zehir kattýðýný,
Hiç cezalandýrmadý yine de o kadýný.

Bu büyük merhameti görünce kadýn Ondan,
Þehadeti söyleyip, imana geldi o an.

Kureyþ kâfirlerinden biri de vardý yine.
Büyü yapmak istedi Allah'ýn Habibine.

Ve lakin Hak teâlâ, gönderip bir vahyini,
Haberdar etti derhal, bu iþten Habibini.

O kimse de suçunu ettiyse de itiraf,
Yine Peygamberimiz kendisini etti af.

Enes bin Malik dahi anlatýr ki bir kere:
Resulullah, ganimet daðýtýrdý askere.

O sýrada bir köylü, arkasýndan gelerek,
Yakasýna yapýþýp, kuvvetlice çekerek,

Dedi: (Yüklet þu benim deveme dahi ondan.
Nasýlsa vermiyorsun kendi þahsi malýndan.)

Peygamber efendimiz, sükut etti ilk önce.
Sonra da ona dönüp, sual etti þöylece:

(Senin þu hareketin, ne çirkindir ve kaba.
Karþýlýðýnda sana ne yaparým acaba?)

Köylü, boyun bükerek dedi ki: (Affedersin.
Çünkü sen, kötülüðe hep iyilik edersin.)

O Server gülümseyip, buyurdu ki Eshaba:
(Ganimetten buna da verin hurma ve arpa.)