Menbadýr Resulullah bütün güzelliklere.
Gücü yetmez kimsenin Onu sena etmeye.

Çok zaman, Eshabýnýn arasýnda olurdu.
Ayaðýný uzatmaz, diz çöküp otururdu.

Gelseydi Eshabýnýn bulunduðu bir eve,
Geçer ve otururdu, boþ gördüðü bir yere.

Bazan kendi dikerdi yýrtýk ve söküðünü.
Ve saðardý bazan da, koyununun sütünü.

Yem verirdi eliyle bazan da hayvanýna.
Yükünü kendi taþýr, vermezdi Eshabýna.

Hasta ziyaretine giderdi muntazaman.
Cenazelerde dahi, bulunurdu çok zaman.

Yolda rastlasa idi eðer bir Müslümana,
Daha önce davranýp, selam verirdi ona.

Eshaba, misafire kendi hizmet ederdi.
(Bir kavmin efendisi, hizmet edendir) derdi.

Üzüntülü görünür, az söylerdi çok defa,
Konuþurken, aðzýndan nur çýkardý adeta.

Hiç kimsenin aybýný vurmaz idi yüzüne.
Asla sert söylemezdi Sahabe-i güzine.

Bir þey istendiðinde, katiyen (Yok) demezdi.
O þey var ise verir, yoksa cevap vermezdi.

Konuþmaya baþlardý hep tebessüm ederek.
Ve lakin hiç gülmezdi, kahkaha eyleyerek.

Bazan aylarca az yer, çok yemeði sevmezdi.
Tam doyuncaya kadar yediði görülmezdi.

Vücudunun kokusu, güzeldi miskten daha.
Teri dahi, çiçekten güzel kokardý hatta.

Hep önüne bakarak yürürdü süratlice.
Geçtiði, kokusundan bilinirdi hemence.

Hiç iþitilmemiþtir yemek beðenmediði.
Kabul edip yer idi, her yemek ve meyveyi.

Kýrmýzýyla karýþýk beyaz benizliydi hem.
Onun gibi bir güzel, hiç görmedi bu âlem.

Hep Onda toplanmýþtý iyi huy, güzel ahlak.
Gönderdi Hak teâlâ Onu rahmet olarak.

Kendi için, kimseden intikam almazdý hiç.
Onu gören insaný, kaplardý neþe, sevinç.

Bir kimse Onu eðer görse idi ansýzýn,
Korkuya kapýlýrdý elinde olmaksýzýn.

Halbuki tevazuyla davranýrdý her zaman.
Eshabýnýn yüzüne bakmazdý hayâsýndan.

Aç yatýp tok kalkar ve olmazdý esnemesi.
hiç düþmezdi topraða, vücudunun gölgesi.

Ýçi, hurma aðacý iplikleriyle dolan,
Deri yatak üstüne yatardý çoðu zaman.

Bazan hasýr üstüne, bazan kýldan bir keçe,
Bazan kuru toprakta yatýyordu öylece.