Peygamber efendimiz güzel tevazuundan,
Asla üstün tutmazdý kendini Eshabýndan.

Birisi kendisini çaðýrsa idi eðer,
Ona, (Efendim!) diye seslenirdi her sefer.

Bir gün Eshabý ile, çýkmýþlardý bir yola.
Bir yerde, yemek için verdiler biraz mola.

Koyun kesip, piþirmek istediler o zaman.
Birisi, (Ben keserim) dedi hemen Eshabdan.

Biri aldý üstüne derisini yüzmeyi.
Aldý bir diðeri de, etini piþirmeyi.

Peygamber efendimiz buyurdu: (Ey Eshabým!
Ben dahi ateþ için, çalý çýrpý toplarým.)

Onlar arz ettiler ki: (Ýstirahat edin siz.
Odun toplanacaksa, hallederiz onu biz.)

Allah'ýn Sevgilisi buyurdu: (Ey Eshabým!
Ýsterim ki, benim de olsun bunda sevabým.

Evet siz, her hizmeti yaparsýnýz muhakkak.
Ama siz iþ görürken, ben istemem oturmak.)

Eshabýnýn yanýna gelse idi o Server,
Ayaða kalkmazlardý oturan sahabiler.

Zira bilirlerdi ki, böyle deðil muradý.
Onu üzmemek için böyle davranýrlardý.

Ýçeri girdiðinde, geçmezdi baþ köþeye.
Girince, otururdu boþ gördüðü bir yere.

Bir gün bastonu ile, çýkmýþ idi sokaða.
Onu yolda görenler, kalktýlar hep ayaða.

Durup, o kimselere þöyle hitab ettiler:
(Benim için ayaða kalkmayýn ey müminler!

Ben dahi sizin gibi bir insaným, bir kulum.
Herkes gibi yer içer, herkes gibi uyurum.)

Asla sert söylemezdi O hizmetçilerine.
Hatta yardým ederdi, onlarýn iþlerine.

Bu babta þöyle der ki Enes bin Malik dahi:
(On sene hizmet ettim Resule bizatihi.

Lakin bu on senede, hizmeti Onun bana,
Benim Ona yaptýðým hizmetten çoktur daha.

Yine bu on senede, bana hiç incindiði,
Asla vaki olmadý, sert bir þey söylediði.)

Her sabah namazýný kýldýrýp bitirince,
Nur yüzünü Eshaba döndürerek hemence,

Onlara sorardý ki: (Hasta bir kardeþimiz,
Varsa, ziyaretine gidelim bir kaçýmýz.

Ve yine cenazesi var ise bir kiþinin,
Yardýmýna gidelim o din kardeþimizin.

Aranýzda bu gece, var ise rüya gören,
Anlatsýn, tabirini yapalým onun hemen.)

Çocuk ve yaþlýlarla latife yapýyordu.
Böylelikle onlarýn gönlünü alýyordu.