Peygamber-i ziþânýn nübüvvetini, bazan,
Putlar bile konuþup, söylerdi zaman zaman.

Nitekim Sahabeden Abbas adýnda bir zat,
Yaþadýðý vakayý anlatýr kendi bizzat.

Der ki: Ben, iman ile henüz þereflenmeden,
Bir yere gidiyordum gayet ýssýz bir yerden.

Rastladým çok acayip, þekilsiz birisine.
Ki, hatta binmiþti bir deve kuþu üstüne.

Cinlerden olduðunu tahmin ettim onun ben.
Bir þeyler söylüyordu, hem de bana hitaben.

Diyordu ki: (Ey Abbas, son buldu fitne fesat.
Çünkü Ýslamiyet’in sahibi geldi bizzat.

Adý Muhammed'dir ki, emin, doðru sözlüdür.
O, cihana son gelen Allah'ýn Resulüdür.

Hemen iman eyle ki Onun nübüvvetine,
Ölünce, kavuþasýn Cennet nimetlerine.)

Bir hayli etkilendim onun bu sözlerinden.
Zira hiç böyle þeyler duymamýþtým birinden.

Henüz mümin deðildim ben bunu duyduðumda.
Hatta bir putum vardý, hep taþýrdým boynumda.

O putun üzerine elimi koydum hemen.
Kurtulmak istiyordum ben o cin’in þerrinden.

Lakin benim put dahi, hemen dile gelerek,
Baþladý konuþmaya Resulü methederek.

Hem de bana hitaben konuþuyordu esas.
Açýk bir lisan ile diyordu ki: (Ey Abbas!

O cin doðru söylüyor, inan onun sözüne.
Sen de git iman eyle Allah'ýn Resulüne.)

Ben, bunlarý putumdan dinleyip eve geldim.
Sonra bu hadiseyi kavmime haber verdim.

Üçyüz kiþi toplanýp, Mekke'ye geldik hemen.
Ýmanla þereflendik hiç vakit geçirmeden.

Bir gün de Resulullah, bir kabileye vardý.
Yahudiler toplanmýþ, Tevrat okuyorlardý.

Resulullah gelince, okumayý kestiler.
(Niçin birden sustunuz?) diye sordu o Server.

Cevap veren olmadý lakin yahudilerden.
Biri, (Ben söyleyeyim) diyerek kalktý hemen.

Bu nur yüzlü ihtiyar, yalnýz oturuyordu.
Ve o yahudilere hiç de benzemiyordu.

Dedi: (Ahir zamanda gelecek Peygamberin,
Yüksek vasýflarýný okurlardý ki demin,

Siz teþrif eylediniz buraya tam o anda.
Bunun için kestiler okumayý onlar da.)

Buyurdu: (Öyle ise, sen oku onu bizzat.)
O da onu okuyup, dedi ki: (Sensin o zat.)

Þehadeti getirip, iman etti ve hemen,
Teslim etti ruhunu baþka þey söylemeden.