Peygamber efendimiz tebessüm ettiði an,
Sanki bir nur çýkardý diþleri arasýndan,

Aiþe validemiz anlatýr ki þöylece:
Kandilimizin yaðý kalmamýþtý bir gece.

Resulullah o akþam geldiðinde mescitten,
Iþýk olmadýðýný arz ettim Ona hemen.

Buyurdu: (Ya Aiþe, bir ýþýk ister misin?
Ki, ona yað ve fitil hiç de icab etmesin.)

Dedim: (Ya Resulallah, isterim, o nerde var?)
O zaman bana bakýp, tebessüm buyurdular.

O anda nur saçýldý diþleri arasýndan.
Aydýnlandý hanemiz o nurun ziyasýndan.

Öyle ki, o ýþýkta bazýmýz ip eðirdik.
Bazýmýz da iðneyle oturup dikiþ diktik.

Yine Resulullahýn vücudunun kokusu,
Miskten ve çiçeklerden güzel idi doðrusu.

Zira Ebu Hüreyre anlatýyor ki þöyle:
Bir gün fakir bir kimse, gelerek o Resule,

Dedi: (Ya Resulallah, bir kýzým var ki benim,
O þimdi evlenecek, biraz yardým isterim.)

Ona buyurdular ki: (Ey kiþi, bu aralýk,
Benim dahi elimde yok bir þeyim dünyalýk.

Yine de bir ihsanda bulunayým size ben.
Yarýn, bana ufak bir þiþe getir evinden.)

Ertesi gün, huzurda gördüm ayný kimseyi.
Verdi Resulullaha elindeki þiþeyi.

Resulullah, mübarek kolundan bir þey ile,
Terini sýyýrarak doldurdu o þiþeye.

Buyurdu ki: (Kýzýna, bu, benden hediyedir.
Bunu, esans olarak kullansýn, pek güzeldir.)

O kadýn, o kokuyu kullandý uzun zaman.
Daha güzel kokardý, o, misk ve her esanstan.

Yine Resulullahýn mübarek gölgeleri,
Düþmezdi asla yere, bir mucize eseri.

Zira eðer düþseydi gölgesi yer yüzüne,
Belki düþebilirdi pis bir þey üzerine.

Yahut da kâfirlerden birisi, belki bir gün,
Gelip basabilirdi gölgesine Resulün.

Rabbimiz, Habibinin bedenini her þerden,
Nasýl korudu ise zararlý, pis þeylerden,

Onun gölgesini de korudu böyle yine.
Bu yüzden gölgesini düþürmedi zemine.

Çünkü O, çok seviyor Habib-i kibriyayý.
Hep Onun þerefine yarattý bu dünyayý.

Nitekim bir âyette buyurdu ki Rabbimiz:
(Seni, rahmet olarak gönderdik âleme biz.)

Ve yine buyurdu ki: (Sen olmasaydýn eðer,
Hiç bir þey yaratmazdým, olmazdý yer ve gökler.)