Bir zaman Medine'de, o Server-i kâinat,
Hutbe okuyordu ki, ayaða kalktý bir zat.

Dedi: (Ya Resulallah, çok uzadý kuraklýk.
Çocuklar ve hayvanlar ölüyor bir bir artýk.

Yerdeki mahsuller de mahvoldu bu sebepten.
Dua buyurunuz da, kurtulalým bu dertten.)

O zaman Resulullah, el kaldýrýp duaya.
Yalvardý yaðmur için Allahü teâlâya.

O esnada havada buluttan yokken eser,
Toplanmaya baþladý her taraftan bu sefer.

Çok geçmeden bir yaðmur baþladý ki hemence,
Üç gün, hiç fasýlasýz devam etti gün gece.

Üç gün sonra, o Server, yine hutbe okurken,
Yine o ayný þahýs ayaða kalktý hemen.

Dedi: (Ya Resulallah, çok þükür suya kandýk.
Daha fazla yaðarsa, mahvolacaðýz artýk.)

O zaman Resulullah, tebessüm etti biraz.
Ellerini kaldýrýp, eyledi dua, niyaz.

Dedi ki: (Þükrederiz ya Rabbi sana bundan.
Baþka kullarýna da ihsan et bu yaðmurdan.)

O anda yaðan yaðmur kesildi birden bire.
Bulutlar daðýlarak, güneþ çýktý bu kere.)

Yine sahabilerden hazret-i Cabir dahi,
Anlatýr ki: (Borçlarým çoðalmýþtý bir hayli.

Üzülüp, bu durumu Resule verdim haber.
Biraz sonra, bahçeme teþrif etti o Server.

Ben o gün aðaçlardan hurmayý toplamýþtým.
Ve bahçe ortasýnda, onu yýðýn yapmýþtým.

Onlardan verecektim alacaklýlarýma.
Lakin yetiþmiyordu herbirine o hurma.

Buyurdu ki: (Gelsinler bütün alacaklýlar.)
Gelene, o hurmadan verdik biz hakký kadar.

Herbiri, haklarýný alýp da gittiðinde,
Baktým, hurma yýðýný duruyordu yerinde.