Kim yalan konuþsaydý Resule karþý eðer,
Muhakkak cezasýný çekerdi o kimseler.

Nitekim bir hayâsýz, o devirlerde bir gün,
Sol elle yemek yerdi huzurunda Resulün.

Peygamber efendimiz, o zaman o kimseye,
Buyurdu ki: (Ey kiþi, daima sað elle ye!)

O, yalan söyleyerek, o Resule cevaben,
Dedi: (Yiyemiyorum sað elimle ama ben.)

Resulullah, bir daha (Sað elle ye!) buyurdu.
O, (Mümkün deðil) deyip, yine yalan uydurdu.

Peygamber-i ziþâna yalan söylediðinden,
Artýk o, sað el ile yiyemez oldu birden.

Ve hatta istese de, yine yiyemiyordu.
Çünkü asla sað eli, aðzýna gitmiyordu.

Peygamber efendimiz, bir kimse için yine,
Eðer dua etseydi, o gelirdi yerine.

Ýþte Ebu Hüreyre, bu babta diyor ki hem:
Ýmana gelmemiþti önceleri validem.

Ne kadar uðraþtýysam, hiç fayda vermemiþti.
Ne yolu denediysem, asla kâr etmemiþti.

Bazan yumuþaklýkla, bazan da sert söyledim.
Olmayýnca, son çare Resulullaha geldim.

Dedim: (Ya Resulallah, anneme dua buyur.
Hak teâlâ, kalbine versin hidayet ve nur.)

Merhamet buyurarak, el kaldýrýp o zaman,
Dua buyurdular ki, validem etsin iman.

Ben buna çok sevinip, ayrýldým o Resulden.
Büyük bir ümit ile anneme gittim hemen.

Yanýna varmak için sabýrsýzlanýyordum.
Ýmana geldiðini görür müyüm diyordum.

Bunlarý düþünerek eve vardým böylece.
Kapýyý çaldýmsa da, açýlmadý hemence.

Gayet sabýrsýzlanýp, kapýyý tekrar çaldým.
Yine açýlmayýnca, bir hayli meraklandým.

Ben böyle bekliyorken, kapýya geldi annem.
Þehadet söylüyordu açarken kapýyý hem.

Dedi ki: (Biraz önce, otururken þurada,
Kalbim birden deðiþip, yumuþadý bir anda.

Yani Ýslam’a karþý, bende bir meyil oldu.
Kalbim, Resulullahýn muhabbetiyle doldu.

Ýçimden abdest almak ihtiyacýný duydum.
Sen kapýya vururken, ben abdest alýyordum.)

Ben bunlarý duyunca, aðladým sevincimden.
Hemen birbirimize sarýldýk bu sevinçten.

Resulullaha gittim daha sonra ben yalnýz.
Dedim: (Elhamdülillah, kabul oldu duanýz.)

Peygamber-i ziþân da, buna çok sevindiler.
(Sonsuz þükürler olsun Rabbimize) dediler.