Bir gün Peygamberimiz, bulunurken evinde,
Hazret-i Ali dahi var idi hizmetinde.

O esnada Resule, geldi Cibril-i emin.
Bir vahiy göndermiþti Ona Rabbil âlemin.

Mübarek baþlarýný, vahyin aðýrlýðýndan,
Aliyyül Mürteza'nýn dizine koydu o an.

Vakit ikindi olup, güneþ batana kadar,
Mübarek baþlarýný hiç kaldýramadýlar.

Rahatsýz olmasýnlar diye Peygamberimiz,
Hazret-i Ali dahi bekledi hareketsiz.

Ýkindi namazýný kýlmamýþtý ki hatta,
Mecburen ima ile namazý etti eda.

Lakin Resulullahýn geçer geçmez o hali,
Sordu: (Kýlabildin mi ikindiyi ya Ali?)

Resulün sualine, o da cevap olarak,
Dedi ki: (Kýlabildim imayla oturarak.)

Güneþ batmak üzere idi ki o sýra tam,
Üzüldü bu duruma Resul aleyhisselam.

Güneþe, eli ile bir iþaret buyurdu.
Güneþ tam batýyorken, olduðu yerde durdu.

Kýldý hazret-i Ali namazý yine tekrar.
Bekledi güneþ onu, selam verene kadar.

Sahabe-i kiramdan Cabir bin Abdullah da,
Anlatýr ki: (Bir fakir geldi Resulullaha.

Zahire talep etti Resulden o fakir zat.
Bir miktar buðday verdi ona Fahr-i kâinat.

Fakir döndü evine sonra o zahireyle.
Ekmek yapýp yediler, onu misafiriyle.

Sonradan azalmamýþ görünce buðdayýný,
Merak edip tarttý ki, miktarý yine ayný.

Þaþýrýp, geldi hemen Resulün hanesine.
Gördüðü garipliði arz etti kendisine.

Peygamber efendimiz dinledi o kimseyi.
Buyurdu: (Tartmasaydýn eðer o zahireyi,

Siz onu senelerce hep yiyecektiniz de,
Yine bitmeyecekti o buðday evinizde.)

Yine Enes bin Malik hazretleri de bir gün,
Mübarek huzuruna gelmiþ idi Resulün.

Koltuðunun altýnda ekmek vardý gayet az.
Onu, Resulullaha götürüp eyledi arz.

Peygamber-i ziþânýn mübarek huzurunda,
Eshabdan seksen kiþi bulunurdu o anda.

Eshab-ý soffa denen kimselerdi ki onlar,
Yemek bulamazlardý onlar çoðu zamanlar.

O bir parça ekmeði, Resulullah bu kere,
Bölüp daðýtýverdi, tek tek ordakilere.

Seksen kiþi yediler o bir parça ekmeði.
Üstelik o kadarla, doydular gayet iyi.