Ömer bin Abdülaziz, bazý sevdikleriyle,
Bir gün, bir cenazeyi gitmiþti defnetmeye.

Defin iþi bitip de, herkes ayrýldýðýnda,
O, birkaç kiþi ile durdu kabir yanýnda.

Dediler ki: (Efendim, siz ne için kaldýnýz?
Cenaze sizin deðil, niçin ayrýlmadýnýz?)

Buyurdu: (Kardeþlerim, tam gideceðim zaman,
Kabir bana seslenip, þöyle dedi arkamdan:

Ya Ömer, sormuyorsun, ne yaptým dostlarýna?
Diyeyim de haber ver, geri kalanlarýna.

Ýlk önce, ben onlarýn yýrttým kefenlerini.
Sonra da, parça parça yaptým bedenlerini.

Kan ve irinlerini içtim kabre inince.
Etlerini kemikten ayýrdým ince ince.)

Ömer bin Abdülaziz, söylerken bu sözleri,
Kederinden, yaþ ile doldu iki gözleri.

Cemaat, kendisini dinliyordu öylece.
Dedi: (Kabir, sözüne devam etti þöylece:

Nerede sizden önce dünyada yaþayanlar?
Nerede bu dünyaya sýmsýký sarýlanlar?

Hani, uzun emeller, hayaller kurmuþlardý.
Hiç ölmeyecekmiþ gibi ona sarýlmýþlardý.

Ölümü düþünmeyip, durmadan mal yýðdýlar.
Ölenleri görüp de, hiç ibret almadýlar.

Onlarýn servetine herkes gýpta ederdi.
Biz dahi onlar gibi zengin olsak derlerdi.

Hani, þimdi ne oldu o servet ve mallara?
Bir anda ayrýlarak, girdiler mezarlara.

Kara toprak altýnda, çürüyüp toz oldular.
Yedi bedenlerini, haþereler ve kurtlar.)

Ömer bin Abdülaziz, bu sözleri kabirden,
Dinleyip, gözyaþlarý boþandý gözlerinden.

Kabir devam ederek, seslendi ki: (Ya Ömer!
Bir gün, bu kabristana yolun düþerse eðer,

Sor o zenginlere ki, ne kaldý o varlýktan?
Sor o fakirlere de, ne kaldý o darlýktan?

Ne oldu dilinize, niçin susuyorsunuz?
Ne oldu gözleriniz, göremiyor musunuz?

Sor onlara, ne oldu o yumuþak tenleri?
Ne oldu dimdik duran kuvvetli bedenleri?

Bu çukurun kurtlarý, neler yaptý onlara?
Sor ki, yem mi oldular böcek ile kurtlara?

Halbuki bir vakitler yaþýyordu herbiri.
Var idi herbirinin güzel, þirin evleri.

Bu dünyaya aldanýp, haramlara daldýlar.
Ahireti unutup, hazýrlýk yapmadýlar.

Fakat ölüm, onlarý yakaladý bir anda.
Þimdi de yatýyorlar, hepsi mezarlarýnda.)