Hazret-i Ömer Faruk, Selman-ý Farisi’ye,
Emir verip, Ýran'a gönderdi vali diye.

O dahi veda edip, Ýran'a geldi hemen.
Baþladý vazifeye, hiç vakit geçirmeden.

Vali oldu ise de Ýran'a her ne kadar,
Yine tevazu ile yaþardý, orta karar.

Az þey ile geçinir, ederdi hep kanaat.
Sürerdi fakirane, gayet sade bir hayat.

Ve lakin biraz aðrý gelince bedenine,
Çaðýrýp sordu bunu, o yerin tabibine.

O dedi: (Bu illete, Þam kilimi iyidir.
Al da kullan evinde, gayet faidelidir.)

Tabibin tavsiyesi bu olunca kendine,
O kilimden, bir adet alýp serdi evine.

Ve lakin dedikodu yaptý bunu ahali.
Dediler ki: (Deðiþti valinin eski hali.

Önceleri hiçbir þey bulunmazken elinde,
Þimdi, Þam kilimleri serilidir evinde.

Bulamayan var iken bir ekmek dilimini,
O, nasýl kullanýyor hem de Þam kilimini?)

Sonra bu dedikodu ulaþtý Medine'ye.
Þikayet eylediler valiyi Halifeye.

Ne zaman ki Halife muttali oldu buna,
Selman-ý Farisi’yi çaðýrdý huzuruna.

Gayesi þu idi ki, öðrensin hakikati.
Yoksa o, valisine güvenirdi pek kati.

Vali emri alýnca, binerek devesine,
Acele vasýl oldu, Medine beldesine.

Emir-ül müminini görünce tâ öteden,
Devesinden inerek, yaklaþtý ona hemen.

Müsafeha ederek, arz etti ki: (Ya Ömer!
Affedin bendenizi kusurum varsa eðer.)

Buyurdu: (Geldi bana, senden bazý þikayet.
Nedir o Þam kilimi, hakikati beyan et.)

Dedi: (Hastalýðýma iyi geldiði için,
Almýþtým o kilimi, doðrusu budur iþin.

Yoksa, Resulullahýn yolundan ayrýlmadým.
Ayrýlmam asla yine o yoldan tek bir adým.)

Halife memnun olup, buyurdu ki: (Ya Selman!
Sen de, benim hatamý duydunsa eyle beyan.)

Dedi: (Ben de duydum ki, halen zat-ý aliniz,
Ýki kat elbiseye birden malikmiþsiniz.

Peygamber-i ziþânýn tek elbise giydiði,
Zat-ý alinizce de malumdur gayet iyi.)

Dedi: (Evet, maliktim iki kat elbiseye.
Lakin verdim birini, daha muhtaç kimseye.

Sonra tövbe ederek, ettim ki þöyle niyaz:
Ya Rab, Resul yolundan ayýrma beni biraz.)