Gavs-ül a’zam, esseyyid Abdülkadir Geylani,
Bir yolda, karþýsýna bir kimse çýktý ani.

Hýrsýzlýk yapýyordu o kiþi o yollarda.
Soyacak birisini arýyordu orada.

Gavs-ül a’zam, hýrsýzdan sual etti ismini.
O da cevap vererek, tanýttý kendisini.

Buyurdu ki: (Ey kiþi, burada ne arardýn?
Günah mürekkebiyle yazýlmýþ senin adýn.)

Lakin dua eyledi, ona, merhametinden.
O anda, kendisine nida geldi gaibden:

(Ey seyyid, irþad eyle sen onu bizatihi.
Kutublardan birisi oluversin o dahi.)

Gavs-ül a’zam, hýrsýza eyledi bir an dua.
Yükselip, kutublardan biri oldu o anda.

O devirde, Baðdat'ta, kadýnlardan birisi,
Seyyid Abdülkadir’e, pek çok idi sevgisi.

Onun, Hak teâlânýn velisi olduðunu,
Bilir ve daralýnca, çaðýrýrdý hep onu.

Seyyid Abdülkadir de, o yardým isteyince,
Bir anda, yardýmýna yetiþirdi hemence.

Lakin tâbi olmadan bu Allah adamýna,
Ahlaksýzýn birisi, aþýktý bu kadýna.

Onu, gizli olarak hep takip ediyordu.
O nereye giderse, peþinden gidiyordu.

Bu kadýn, uzun yola çýkmýþ idi bir zaman.
O adam da, kadýný takip etti arkadan.

Kadýn daðda giderken, girdi bir maðaraya.
Ardýndan takip edip, o da girdi oraya.

Kadýn geri dönünce, adamý gördü, ancak,
Yoktu o maðarada hiç bir yer, saklanacak.

Zor durumda kalmýþtý, sýðýnýp Allah'ýna,
Kalben iltica etti, o Allah adamýna.

O ahlaksýz, yanýna yaklaþmýþ idi ki tam,
Gözlerini kapayýp, dedi: (Ey Gavs-ül a’zam!

Ey Seyyid Abdülkadir Geylani, yetiþ, imdat!
Beni, bu ahlaksýzýn þerrinden eyle azat.)

O anda, Gavs-ül a’zam abdest tazeliyordu.
Mübarek ayaðýnýn, birini yýkýyordu.

Bitirmemiþ idi ki henüz o, abdestini,
Ýþitti bu kadýnýn, (Yetiþ, imdat!) sesini.

Nalininden birini çýkarýp birden bire,
O maðaraya doðru, savurdu hiddet ile.

Henüz kavuþamadan o alçak, maksadýna,
Kavuþmuþtu o nalin, alçaðýn kafasýna.

Ve hatta o ahlaksýz, tâ ki ölene kadar,
O alçaðýn baþýna, vurdu hep tekrar tekrar.

Vakta ki öldü adam, kesti artýk vurmayý.
Kadýn, Gavs-ül a’zama getirdi takunyayý.

Hadiseyi anlatýp, dedi: (Elhamdülillah!
Sizin vesilenizle, kurtardý beni Allah.)