Ebu Bekri Susi “rahmetullahi aleyh” hazretleri, bir gün, talebesiyle sohbet ediyordu ki, içeri bir genç girdi.

Elbisesi kir pas içinde, üstelik sarhoþtu.
Ayakta duramýyordu.

Talebeler tiksindiler ondan.
O genç, nihayet bir kenara yýðýlýp kaldý.

Ebu Bekri Susi hazretleri derse ara verip döndü talebeye:
- Evlatlarým, onu böyle görünce, hemen hakkýnda kötü düþünmeyin, buyurdu. O da sizin gibi Allah’ýn bir kuludur. Halis tövbe ederse, sizden yakýn olur Allah’a.

Ve ekledi:
- Kim bilir belki de o, bu yola sizden daha ehildir. Belli mi olur.

Biraz tefekkürden sonra buyurdu ki:
- Bana öyle geliyor ki, gün gelir, bu genç benim bu yerimde insanlara nasihat eder.

Ve emretti talebeye:
- Haydi, þimdi onu incitmeden götürüp, yatýrýn bir yataða!

Talebeler;
- Baþ üstüne hocam! dediler.

Ve derhal bir yatak bulup, yatýrdýlar o genci oraya.

Birazdan genç kendine geldi.
Ve etrafýna bakýnýp sordu merakla:
- Ben nerdeyim?

Çocuklar cevap verdiler:
- Burasý bir dergah.

- Ya, kim getirdi beni buraya?
- Hocamýzýn emriyle biz getirdik

- Hocanýz kim sizin?
- Ebu Bekri Susi hazretleri.

Genç bu ismi duyunca, birden toparlanýp edeble diz çöktü.
Çocuklar, hocalarýnýn kendisi hakkýnda buyurduklarýný naklettiler ona.

O, bunlarý duyunca, kalbi deðiþti birden.
Bütün kötü fiillerine piþmanlýk duydu.

Bütün hücrelerine kadar nedamet ateþiyle yandý tutuþtu.
Günahlarýna tövbe edip, maneviyatta yükselmeye baþladý.

Öyle dönüþ yaptý ki, kýsa zaman içinde zirvelere yükseldi.
Ebu Bekri Susi hazretlerinin bir numaralý talebesi oldu.

Sarhoþ olarak ve bilmeden girdiði bu dergahtan, büyük bir alim olarak çýktý.

Bir müddet sonra Ebu Bekri Susi hazretleri vefat edince, onun yerine bu geçip, halký irþad etmeye baþladý.

E, ne demiþler:
“Evliyanýn sözünde rabbani tesir vardýr”.


Baþarý nedir?

Ebu Bekri Susi hazretleri, bir gün talebesine sordu:
- Baþarý nedir bilir misiniz?

Gençler boyun büktüler:
- Bilmiyoruz efendim.

Buyurdu ki:
- Baþarý, öldükten sonra, ahirette iþe yarayan þeydir.

Sonra izah etti:
- Bir þey, ahirette iþe yaramayacaksa, ona baþarý denmez. Muvaffak olmuþ insan, kendini ateþten koruyana denir.

Ve ekledi:
- Kendisini “Cehennem ateþi”nden koruyamayan insan, ne yaparsa yapsýn muvaffak olmuþ sayýlmaz.