Resulullah efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, Bedir harbinden zaferle dönmüþtü.
Aldýðý yetmiþ kadar esiri, eshabý arasýnda pay etti hemen.

Esirlerin ne yapýlacaðý hakkýnda bir vahiy olmayýnca, eshabiyle istiþare edip, karar verdiler:
- Esirler, fidye karþýlýðýnda serbest býrakýlacak!

Sonra her esirin vereceði fidye miktarý tespit edildi.

Neye göre?
Mal varlýðýna göre.

Esirler arasýnda Resulullahýn amcasý Abbas da vardý “radýyallahü anh”.

Efendimiz onun yanýna yaklaþtýlar:
- Ya Abbas! Kendin ve Ukayl için fidye ödeyeceksin!

Abbas, memnun olmamýþtý:
- Ben müminim. Kureyþ, beni zorla getirdi Bedir’e.

- Mümin olduðunu Allah bilir. Zahirde aleyhimizdesin. Bunun için fidye vermelisin.
- Param yok ki, ne vereyim?

- Hiç mi paran yok?
- Sekizyüz dirhemim vardý. Onu da ganimet diye siz aldýnýz.

- Baþka yok mu?
- Hayýr, yok.

- Peki, o altýnlarý niçin söylemiyorsun?

Abbas hayretle sordu:
- Hangi altýnlarý?

- Hani Bedir’e gelirken hanýmýna verdiðin altýnlar. O altýnlarý ona verirken; “Eðer geri dönemezsem, þu kadarý senin, þu kadarý Fadlýn, þunlar da Kusem ve Abdullahýn” demiþtin. Ýþte o altýnlarý soruyorum.

Abbas bunu duyunca kýzardý, bozardý.

Ve sormadan edemedi.
- Ya Muhammed! O vakit odada ikimizden baþka kimse yoktu. Sen bunlarý nereden biliyorsun?
- Rabbim bildirdi.

Evet, her þey apaçýk ortadaydý.
Kalbine hidayet nurlarý dolmaya baþladý ve kalbine geleni birdirdi anýnda:
- Öyleyse sen hak Peygambersin!

Ve haykýrdý “Þehadet”i.
Müslüman oldu.

Resulullah efendimiz;
- Ýmanýný gizle buyurdu ona.
Ve Mekke’de vazife verdi.

Þöyle ki;
Oradaki müminlere göz kulak olacak ve müþriklerin arasýnda dolaþýp, olup biteni gizlice Peygamber efendimize bildirecekti.

Vazifesini mükemmel yaptý.
Çok dua aldý.