Sevgili Peygamberimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, bir gün mescid-i þerifte eshabiyle sohbet ediyordu.

Az sonra Cebrail aleyhisselam geldi.
Bir haber getirmiþti Efendimize.

Selam verip arzetti:
- Ya Resulallah! Ebu Bekir, bu sabah bir ibadet yaptý ki, yetmiþ yýllýk ibadete bedeldir.

Efendimiz bir þey buyurmadýlar.
Bilal-i Habeþiyi çaðýrýp;
- Ebu Bekir’i çaðýr, gelsin buyurdular.

Hazret-i Bilal;
- Baþ üstüne ya Resulallah dedi.
Ve koþup çaldý kapýyý.

Hazret-i Ebu Bekir çýktý kapýya:
- Buyur ya Bilal!

- Efendimiz seni çaðýrýyor ya Eba Bekir.
- Peki, hemen geliyorum.

Acele giyinip çýktý evden.
Az sonra mescitteydi.
Selam verip oturdu karþýlarýna.

Efendimiz sordular:
- Nasýlsýn ya Eba Bekir?
- Elhamdülillah ya Resulallah.

- Evde ne yapýyordun?
- Bir þey yapmýyordum.

- Bir ibadet yapmýyor muydun?
- Hayýr ya Resulallah.

- Bir hayýr, hasenat?
- Yok, hayýr.

- Peki, kalbinden bir þey geçirdin mi?

Hazret-i Ebu Bekir biraz düþünüp arzetti:
- Evet ya Resulallah, Cenneti ve Cehennemi, Allahü teâlânýn her ikisini de insanla dolduracaðýný geçirdim kalbimden.

Efendimiz sordular:
- Baþka ne düþündün ya Eba Bekir?

- Cehennemin büyüklüðünü ve þiddetini düþündüm ya Resulallah. Burada yanacak olan insanlarýn halini tefekkür edip titredim ve bir temennide bulundum.

- Ne temenni ettin?
- Ya Rabbi! dedim, ahirette benim vücudumu öyle büyük yap ki, Cehennemi yalnýz ben doldurayým. Baþka kimseye yer kalmasýn. Böylece senin takdirin de yerine gelmiþ olur ve bütün insanlar Cehennemden kurtulur böylece.

Efendimiz sordular:
- Neden böyle istedin ya Eba Bekir?

- Çünkü kimsenin yanmasýný istemiyorum ya Resulallah. Ben yanayým, ama kimse yanmasýn. Bunu istedim Rabbimden

Peygamber efendimiz aleyhisselam çok memnun olmuþlardý.
Dua buyurdular kendisine.