Mahþer günü, Hak teâlâ emreder meleklere:
- Cehennemi getirin!

Melekler, derhal gidip bu emri Cehenneme bildirirler.

Cehennem sorar:
- Beni niye çaðýrýyor?
- Seninle küffârýn cezasýný verecek. Sen, bunun için yaratýldýn.

Ve onu, yetmiþbin zincirle çekerler.
Her zincirde yetmiþ bin halka, her halkada, yetmiþ bin melek vardýr ki, herbiri tek baþýna daðlarý devirir.

Cehennem, mahþer meydanýna bir yýllýk mesafededir o vakit.
Öyle þiddetli baðýrmasý ve ateþ saçmasý vardýr ki, yedi kat gökleri siyah dumana boðar.

Bir ara kurtulur meleklerin ellerinden.
Gümbürtüsü ve þiddeti, bir yýllýk mesafedeki mahþer meydanýnda duyulur.

Ehl-i mahþer, o vakit korku ile birbirlerine sarýlýr ve sorarlar:
- Bu ses nedir?

Denir ki:
- Cehennem, meleklerin elinden kurtulmuþ, buraya geliyormuþ.

Bunu duyanlarýn dizlerinin baðý çözülür.
Ve olduklarý yere yýðýlýrlar.

Peygamberlere bile korku gelir.
Herbiri Arþ-ý alâya sarýlýr;
- Nefsi! Nefsi! derler.

Yani;
- Ya Rabbi! Bugün nefsimden baþka bir þey istemem! derler.

Ama Peygamber efendimiz aleyhisselam farklýdýr.

O vakit;
- Ümmeti! Ümmeti! der.

Yani ümmetini düþünüp;
- “Ya Rabbi! Ümmetime selamet ver!” diye yalvarýr.


Ne merhametli Peygamber

O anda Cehennemden öyle korkunç sesler peyda olur ki, insanlar, korkularýndan yüzleri üzerine kapaklanýrlar.

O gün, Cenâb-ý Haktan gayri kimseden ümit yoktur.
Ehl-i mahþer, korkusundan kýmýldanamayacak haldedirler.

Ýþte o zor anda, Resulullah efendimiz bir kurtarýcý olarak çýkar ortaya ve Cehennemi durdurup kendine tâbi kýlar.

Ve emreder:
- Git yerine. Tâ ki, ehlin sana güruh güruh gelsinler!

Cehennem boyun büker:
- Baþ üstüne ya Muhammed! der.

Ve ehl-i mahþerden uzaklaþýp, yerine gider.
Ehl-i mahþer rahat bir nefes alýr o zaman.

Onun bu þefkatini gören mahþer halký, ayný þeyi söylerler birbirlerine:
- Ne merhametli bir Peygamber!

Nitekim Hak teâlâ; “Seni, alemlere rahmet olarak gönderdik” buyuruyor Onun hakkýnda.
“Sallallahü aleyhi ve sellem”.