Seyyidet Nefise “rahmetullahi aleyha” hazretleri, takvasý meþhur, duasý makbul, mübarek bir hanýmdý.

Hangi hastaya dua etse, hasta derhal þifa bulurdu.

Bir gün Ýmam-ý Þafii hazretleri hasta oldu.
Ýyi olmasý uzayýnca, bir talebesini ona gönderip;
- Seyyidet Nefise’ye git de þifa için dua iste! buyurdu.

Talebe;
- Peki efendim, dedi.

Ve gidip çaldý kapýyý.
Kapý açýlýnca, arzetti:
- Efendim, hocam þu anda çok hasta. Þifa için sizden dua istirham ediyor.

Seyyidet Nefise hazretleri, kaldýrdý ellerini.
- Allahü teâlâ hocana hayýrlý þifalar versin diye dua etti.

Talebe döndüðünde, hocasý iyileþmiþti.


Allah rahmet eylesin

Aradan bir müddet geçmiþti ki, Ýmam tekrar hastalandý.

Yine bir talebesine;
- Seyyidet Nefise’ye git de, þifa için dua iste buyurdu.

Talebe;
- Baþ üstüne efendim, dedi.

Ve gidip çaldý kapýyý.
Kapý açýlýnca, arzetti:
- Efendim, hocam þifa için sizden dua istiyor.

Mübarek haným az tefekkür ettikten sonra ellerini açýp;
- Allahü teâlâ, hocana rahmet eylesin dedi.

Talebe þaþkýn vaziyette geri döndüðünde, hocasýnýn hastalýðýný artmýþ gördü.

Hazret-i Ýmam sordu:
- Dua istedin mi evladým?
- Evet efendim.

- Ne dedi?
- Allah hocana rahmet eylesin, dedi.

Hazret-i Ýmam, duadaki inceliði anlayýp;
- Vefat edeceðimi haber vermiþ, diye mýrýldandý.

Ve derhal vasiyetini yapýp;
- Ölürsem, cenazemde Seyyidet Nefise de bulunsun, buyurdu.

Fazla zaman geçmemiþti ki, vefat etti.
Talebeleri, Seyyidet Nefise hazretlerine vefat haberini verip, vasiyetini bildirdiler.

Ancak o günlerde sýhhati iyi olmadýðý için, cenazeye gidemedi.
Bu defa cenazeyi Onun yanýna getirdiler.
En geri safta durup, namazýný kýldý.

Seyyidet Nefise hazretleri, çok zaman oruçlu olurdu.
Son günlerinde çok zayýf olduðu için oruç tutmamasýný söylediler.

Kabul etmedi.
- Otuz yýldýr; “Oruçlu iken ruhumu vereyim” diye dua ediyorum, buyurdu.

Oruçluyken, ruhunu teslim etti.
Ve kendi kazdýðý mezara defnedildi.