Hasan Feyzi Efendi “rahmetullahi aleyh”, Denizli topraðýný nurlandýran bir Hak dostudur.
Her Veli gibi keramet göstermekten kaçýnýrdý.

Bu husus, zihnine takýlýrdý talebenin.
Bir sabah ders baþladýðýnda, çocuklarýn zihninde yine ayný þey vardý:
Keramet.

“Hocamýz neden keramet göstermiyor? diyorlardý.
Bu, malum oldu büyük zata.

Dersi kesip;
- Biz, þu günahkâr halimizle yerin dibine müstehakýz. Ama bakýn, buna raðmen yer üstündeyiz, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bu, keramet deðil de nedir?

Ve sordu onlara:
- En büyük keramet nedir biliyor musunuz çocuklar?

Talebeler;
- Bilmiyoruz efendim, dediler.

Buyurdu ki:
- En büyük keramet, “istikamet”tir.

Gençler sordu:
- Ýstikamet nedir ki hocam?

- Ýstikamet, doðru yolda yürümekte sebat etmektir. Asýl hüner, Ýslam’a tam uymaktýr. Ýslam’dan kýl kadar ayrýlan kimsede bir harikulade hâl görürseniz, hiç kýymet vermeyin. Çünkü o, keramet deðildir.

Merak ettiler:
- Ya nedir efendim?

- Ýstidraçtýr. Kâfirlerde ve günahkârlarda görülen fevkalade hallere “istidraç” denir.

Zihinlerdeki soru iþareti çözülmüþtü.


Niçin aðlýyormuþ?

Bir gün de bu zata:
- Bu gece nasýl sabahladýnýz? diye sordular.

Baþladý aðlamaya.

Soranlar þaþýrdý.
- Efendim iyi misiniz?

Buyurdu ki:
- Ölümü unutmuþ, günahý da çok olan bir kimsenin hali nasýl olur?

Göz yaþlarýný silip devam etti:
- Ömrümüz azalýyor, günahýmýz artýyor. Akýbet Cennet midir, Cehennem mi? O da belli deðil. Bu halde olan bir insan, aðlamasýn da ne yapsýn?


Günah iþlemeyin!

Bir gün de bazý sevdikleri;
- Efendim, huzurlu olmak istiyoruz, ne yapalým diye sordular bu zata.

Cevaben;
- Huzurlu olmak için günah iþlemeyin buyurdu.

Sordular yine:
- Peki, günah iþlememek için ne yapalým hocam?

Buyurdu ki:
- “Ölüm”ü düþünün. Ölümü düþünen, günah iþleyemez.