Abdullah bin Cahþ “radýyallahü anh”, Peygamber efendimiz aleyhisselamýn kayýnbiraderi ve ilk iman edenlerdendir.

Müþriklerden çok eziyet gördü, iþkenceye uðradý.
Ama hep sabretti.

Ve iltifatýna kavuþtu o Serverin.

Þöyle ki, Resulullah efendimiz;
- Açlýk ve susuzluða en çok sabredeniniz! buyurdular onun hakkýnda.

Gönlünde tek þey vardý:
Þehid olmak.

Bu sebeple en önde çarpýþýrdý cenklerde.
Uhudda da en öndeydi.

Harp yeni baþlamýþtý ki, Sad bin Ebi Vakkasý görüp çekti kenara:
- Ya Sad! Sana bir þey diyeceðim.
- Söyle ya Abdullah.

- Sen dua et, ben “Amin” diyeyim. Sonra ben dua edeyim, sen “Amin” de, olur mu?

Hazret-i Sa’d;
- Olur, hayhay, dedi.

Anlaþmýþlardý.


Gazi olup döneyim!

Önce hazret-i Sad dua etti:
- Ya ilahi! Bileðime kuvvet ver bugün. En zorlu kâfirleri çýkar karþýma. Hepsini öldüreyim. Sonra gazi olarak geri döneyim.

Abdullah kendine düþeni yaptý:
- Amin!

Sonra kendisi el kaldýrdý:
- Ya ilahi! Koluma kuvvet ver bugün. En zorlu kâfirlerle dövüþüp öldüreyim hepsini. Sonra þehit olayým. Kâfirler burnumu, kulaðýmý ve dudaklarýmý kessinler. Bu halde huzuruna varayým.

Sen bana; “Ya Abdullah, burnunu, kulaðýný ne yaptýn?” diye sorduðunda, “Ya Rabbi, onlarla çok günahlar iþledim. Onun için huzuruna getirmeye utandým” diyeyim.

Bu duaya “Amin” demeye dili varmadý hazret-i Sad’ýn.
Ama söz vermiþti.

Ýstemeyerek; “Amin” dedi.
Ve kýlýçlarý çekip, daldýlar düþman içine.
- Ya Allah! Allahü ekber!


Al, bununla savaþ!

Abdullah bin Cahþ, son derece çevik savaþýyor, küffârý ekin gibi biçiyordu.
Derken kýlýcý kýrýldý.

Hemen koþtu Resulullaha:
- Kýlýcým kýrýldý ya Resulallah!

Efendimiz ona bir hurma dalý uzattýlar:
- Al, bununla savaþ!

O dal, kýlýç oldu anýnda.
Uzun, kalýn ve keskin.

Çok geçmeden yaralandý.
Vücuduna yüzlerce kýlýç inip kalktý.

Ve kanlar içinde yere yýkýldý.
Kâfirler koþup, burnunu, kulaðýný ve dudaklarýný kestiler.

Duasý kabul olmuþtu.
Hazret-i Hamza ile ayný kabre defnedildi.
“radýyallahü teâlâ anhüma”