Hazret-i Hasan “radýyallahü anh”, hazret-i Ali’nin “radýyallahü anh” ilk ve büyük oðlu, Resul-i ekrem efendimizin de torunudur.

Ramazan-ý þerifte dünyaya geldi.
Doðar doðmaz Peygamber efendimiz aleyhisselamýn kucaðýnda buldu kendini.

Onun terbiyesiyle yetiþti ki, bu, herkese nasip olmayan bir devletti.

Hazret-i Hasan ile hazret-i Hüseyin “radýyallahü anhüma”,
çocukken bir gün güreþe tutuþtular.

Resulullah efendimiz de yanlarýndaydý.
Ve ne hikmetse hazret-i Hasan’ý teþvik buyuruyordu.

Bu hâl, hazret-i Fatýma’nýn garibine gitti.
Merakla döndü Efendimiz aleyhisselama:

- Babacýðým!
- Buyur kýzým.

- Görürüm ki Hasan’ý tutarsýnýz.
- Evet öyle.

Fatýma validemiz “radýyallahü teâlâ anha”, iyice meraklanmýþtý:
- Ama Hasan daha büyüktür. Küçüðe yardým etmek daha münasip deðil midir babacýðým?

Efendimiz, sevgiyle baktýlar ona:
- Doðru dersin kýzým.

- Öyleyse?
- Ama Cebrail de Hüseyin’e yardým ediyor.

Resulullaha benzerdi

Ebu Hüreyre “radýyallahü anh” buyuruyor ki:
- Hasaný nerde görsem, gözlerim yaþarýr, bir hatýra canlanýr zihnimde. Þöyle ki; O, ufacýk bir masumdu henüz. Peygamber efendimiz aleyhisselam onu kucaðýna aldýlar. Baktým, minnacýk elleriyle, dedesinin nurlu sakallarýyla oynuyordu. Yüzü, Resulullaha çok benziyordu. Öyle ki, onun gibi benzeyen yoktu daha.


Bir þey diyeceðim

Hazret-i Ebu Bekir de bir gün yolda giderken, küçük Hasaný gördü.
Oturmuþ oynuyordu babasýnýn yanýnda.

Hemen omuzlarýna alýp, babasýna döndü:
- Ya Ali!

- Buyur ya Eba Bekir!
- Kusura bakmazsan, bir þey diyeceðim.

- Bakmam, söyle.
- Bu, senden daha çok Resulullaha benziyor.


Keþke hurma olsaydý

Hazret-i Hasan ile Abdullah bin Zübeyr, sefere çýktýlar bir gün.
Sonra büyükçe bir hurmalýkta mola verdiler.

Lakin kurak ve verimsizdi o yerler.
Hurma aðaçlarý meyvesizdi.

Abdullah bin Zübeyr, hazret-i Hasana döndü ve;
- Keþke þu aðaçlarda hurma olsaydý, dedi.

Hazret-i Hasan;
- Ya, iyi olurdu, dedi.

Ve dua etti içinden:
“Ya Rabbi! Hurma bitir þu aðaçta!”.

O anda yeþillendi aðaç.
Ve hurma ile doldu dallarý.