Ýmam-ý Þafii hazretleri “rahmetullahi aleyh”, bir gün Baðdat camiinde talebeye ders veriyordu.
Lakin ikide bir minderinden kalkýp kalkýp oturuyordu.

Bu hâl, on-onbeþ defa tekrarlanýnca, talebeyi merak sardý.
Dersten sonra, biri vardý huzuruna:

- Bir þey sorabilir miyim hocam?
- Tabii evladým, sor.

- Efendim, ders esnasýnda kalkýp kalkýp oturdunuz. Hikmetini merak ettik de.

Büyük Ýmam izah etti:
- Bir seyyid çocuk kapý önünde oynuyor, oyun icabý, bazen kapý önünden geçiyordu. O çocuðun her geçiþinde ayaða kalktým, sonra oturdum.

- O seyyide hürmeten mi efendim?
- Evet. Bir evlad-ý Resul ayaktayken oturmak uygun olur mu evladým?


Paraya elini sürmedi

Bir gün de, bir talebesiyle birlikte camiden çýktý.
Talebe bazý þeyler soruyor, Ýmam da cevap veriyordu.

Bir ara, bir genç edeble yanaþtý Ýmama.
Elinde bir kese tutuyordu.

Ýmam þefkatle baktý gence:
- Buyur evladým.

- Efendim filan kiþinin size selamlarý var.
- Aleyküm selam.

Sonra o keseyi uzatýp arzetti:
- Bu altýnlarý size gönderdi. Kabul etmenizi rica ediyor.

Ýmam elini sürmedi keseye:
- Peki yavrum, onu þuraya býrak!

Genç, altýn kesesini bir kenara býrakýp geri döndü.
Az sonra, orta yaþlý biri geldi Ýmamýn yanýna.

Selam verip arzetti:
- Efendim, ben fakir bir kimseyim. Bir de çocuðumuz oldu. Bebeði sarmak için bez bile yok evimizde.

Ýmam sordu:
- Paraya mý ihtiyacýn var kardeþim?
- Evet hocam.

Kenardaki keseyi ona gösterip;
- Þunu al. Ýçinde altýn varmýþ. Ýhtiyacýný görürsün, buyurdu.

Adam sevinçle aldý onu ve dua etti:
- Allah sizden razý olsun efendim.

- Senden de kardeþim.

Halbuki Ýmam, kendi de yokluk içinde yaþýyordu o aralar.


Elhamdülillah

Bir gün yine Ýmam-ý Þafii hazretleri Mekke’ye gelmiþti.
Ýnsanlar, akýn akýn gelip dini sualler sordular.

Hepsine doyurucu cevaplar verdi.
Yanýnda Onbin dirhem de parasý vardý.

Tamamýný daðýttý fukaraya.
Tek dirhem bile kalmadý.

Paralar bitince, bir “Oh!” çekip mýrýldandý:
- Elhamdülillah! Ýþte þimdi rahat ettim.