Hak teâlâ, Cebrail aleyhisselama emreder:
- Ya Cibril, git Malik’ten ümmet-i Muhammedin halini öðren!

Cebrail aleyhisselam, Cehennem kapýsýna gidip sorar:
- Ya Malik, ümmet-i Muhammedin hali nicedir?

- Pek fenadýr.

- Onlarý görebilir miyim?

- Tabii, der.
Ve Cehennem perdesini aralar.

O anda azap çeken müminleri görür.
Müminler de onu görürler.

Güzelliðine hayran kalýp Malike seslenirler:
- Ey Malik, kimdir bu zat?

Malik;
- O, Cebrail’dir ki, Muhammed aleyhisselama vahiy getirmiþtir, der.

Onlar, Muhammed aleyhisselam ismini iþitince, hep birden baðýrýrlar:
- Ey Cebrail, ne olur, Peygamber efendimize bizden selam ilet ve þu halimizi bildir ona.

Cebrail aleyhisselam;
- Hayhay, söylerim, der.

Ve üzüntüyle ayrýlýp, huzur-u ilahiye varýr.

Hak teâlâ, sorar:
- Ya Cibril! Ümmet-i Muhammedin hali nicedir?
- Çok fenadýr ya Rabbi.

Hak teâlâ;
- Bunu, Habibime de haber ver! buyurur.

Cebrail aleyhisselam;
- Baþüstüne ya Rabbi, der.

Ve emri getirir yerine.

Efendimiz aleyhisselam iþitince, çok üzülür bu habere.
Arþ-ý alâya varýp secdeye kapanýr:

Rabbimiz “celle celalüh” buyurur ki:
- Ey Habibim, secdeden kalk ve iste!


Tek dileðim, ümmetim

Efendimiz aleyhisselam secdeden doðrulup arzeder:
- Ya Rabbi, tek dileðim, günahkâr ümmetimin ateþten kurtulmasýdýr.

Hak teâlâ buyurur ki:
- Ey Resulüm! Git çýkar onlarý ateþten!

O Server, oradan ayrýlýp Cehennem önüne gelir.
Ve Malike selam verir.

Malik, ona tazim edip ayaða kalkar:
- Ve aleyküm selam.

Efendimiz aleyhisselam rica eder:
- Ümmetimi görebilir miyim?

- Tabii, emredersin, der.
Ve aralar perdeyi.

Günahkâr müminler, Efendimiz aleyhisselamý görür görmez, hep birden;
- Kurtar bizi ya Resulallah! diye feryat ederler.

Efendimiz aleyhisselam çýkarýr hepsini Cehennemden.
Kâfirler, bu çýkanlarý görünce hayýflanýr;
- “Aah! Keþke biz de ehl-i iman olsaydýk da, þunlar gibi biz de ateþten kurtulsaydýk” derler.

Ancak heyhat!
Onlar sonsuz kalýrlar o ateþte.