Þeyh Ýsmail Ýzzettin Efendi “rahmetullahi aleyh”, Adapazarý’nýn Hendek ilçesine baðlý Þeyhler köyünde yaþadý. Kabri de oradadýr.

Osmanlý ordusu, bu köyün yakýnlarýnda mola verdi bir gün.

Komutan çaðýrdý bir eri:
- Evladým, þu ilerdeki köye git. Yiyecek bir þeyleri var mý? diye sor bakalým!

Osmanlý eri;
- Baþ üstüne komutaným! dedi.

O köye doðru giderken, yolda sevimli bir ihtiyara rastladý.

Ve sordu ona:
- Bey amca! Bu yakýnlarda bir köy varmýþ. Daha çok var mý o köye?

Ýhtiyar eliyle iþaret etti:
- Hemen þu yakýnda oðlum. Niçin soruyorsun?
- Beni kumandanýmýz gönderdi. Erat için yiyecek var mý? diye soracaktým.

Sevimli ihtiyar;
- Asker evladým, var git kumandanýna selam söyle. Merak etmesin. Ben þimdi gider, istediði þeyleri getiririm, dedi.

Ve koþtu eve:
- Haným, yiyecek bir þeyler hazýrla çabuk!

- Hayrola bey, misafir mi var?
- Evet.

- Kaç kiþiler?
- Caným þöyle birkaç kiþilik olsun iþte.

Kadýncaðýz bir ufak tencere pilavla, bir kaç adet çöreði bir çýkýn yapýp verdi beyine:
- Bunlar yeter mi?
- Yeter yeter, dedi.

Bir eline o çýkýnla bir güðüm ayraný, bir eline de bir torba arpayý alýp geldi kumandana.
O çýkýnla ayraný yere koyup;
- Paþam! Askerin için yiyecek getirdim, dedi.

Sonra arpa torbasýný koydu yere:
- Bu da atlar için.

Kumandan bir ihtiyara baktý, bir de getirdiklerine.
Güldü tabii.

“Allah Allah! Bu adam benimle alay mý ediyor?” diye geçirdi içinden.


Bunlar bir orduya yeter mi?

Ve sordu gayri ihtiyari:
- Baba! Þuncaðýz yemek koca bir orduya yeter mi hiç?
- Korkma beyim. Yeter de artar bile.

Kumandan düþünüyordu ki;
- Haydi, dedi. Bekletme eratý. Bak hem soðuyor yemekler.

Kumandan;
- “Hayýrdýr inþallah!” deyip çýktý çadýrdan.

Ýhtiyar da arkasýndan.
Tabaðýný alan geldi bu zatýn önüne.

O, “Besmele” ile bir kepçe pilavla bir çörek koydu her bir erin tabaðýna.
Birer tas da ayran tabii.

Binlerce asker, yedi, içti ve doydular.
Bir torba arpa da atlar için kâfi gelmiþti.

Sevimli ihtiyar izin alýp giderken, kumandan seslendi arkasýndan:

- Ýsminizi baðýþlar mýsýnýz?
- Mühim deðil.

- Lütfen, yalvarýrým.
- Bana Þeyh Ýsmail derler bu havalide, dedi.

Ve kayboldu gözden.