Bir gün, Resulullah efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem” ile hazret-i Ömer “radýyallahü teâlâ anh” namaz kýlýyorlardý.

Efendimiz aleyhisselam imam, o cemaatti.
Akþam namazý kýlýnýyordu.

Resulullah efendimiz, zamm-ý sure olarak bir âyet okudular.

Hazret-i Ömer bu âyeti iþitince gadaba geldi.

Ve konuþtu.
Hem de namaz esnasýnda.

Çünkü Firavunun bir sözünü bildiriyordu Hak teâlâ.
O kâfir, kendi kavmine: “Sizin tapacaðýnýz en büyük tanrý, benim!” demiþ.

Hazret-i Ömer bu.
Hazmedemedi tabii.
Kan sýçradý beynine.

Namazda olduðunu unutup, gayr-i ihtiyari;
- Ben orada olsaydým, onu muhakkak öldürürdüm! diye konuþtu.

Namaz bitti.

Efendimiz aleyhisselam ona dönüp;
- Ya Ömer, namazýný iade et! buyurdular.

Hazret-i Ömer edeple sordu:
- Neden ya Resulallah?
- Çünkü dünya kelamý namazý bozar.

O zaman hatýrladý konuþtuðunu.
- Baþ üstüne ya Resulallah, dedi.

Ve emri ifa için ayaða kalktý.

Tam namaza baþlýyordu ki, Cebrail aleyhisselam geldi.
Ve namazýn öyle kabul edildiðini, iade etmesine lüzum olmadýðýný bildirdi.

Efendimiz aleyhisselam;
- Otur ya Ömer! Namazýn oldu, buyurdular.

Sert baktý güneþe

Bir gün de hazret-i Ömer “radýyallahü teâlâ anh”, evinin önünde hýrkasýný yamýyordu.
Hem de çok sýcak bir yüz gününde.

Güneþ kavuruyordu deðdiði yeri.
Hazret-i Ömer’in de sýrtýný fena yakmýþtý ki, dönüp sert bir nazar etti güneþe.

O anda azaldý güneþin harareti.
Hava karardý. Gece gibi oldu.

O zaman Cibril-i emin geldi Efendimiz aleyhisselama.

Þu vahyi getirmiþti:
- Ey Habibim! Ömer’e söyle. Bir defa da þefkatle baksýn güneþe. Aksi halde sönen nuru bir daha avdet etmez.

Efendimiz aleyhisselam hazret-i Ömer’i çaðýrýp bildirdi bu emri.

Hazret-i Ömer;
- Baþ üstüne ya Resulallah! dedi.

Ve þefkatle baktý güneþe.
Güneþin ziyasý geldi yerine.

O karanlýk gitti.
Aydýnlandý her yer yine.