Resulullah efendimiz “sallallahü aleyhi ve sellem”, Mekke fethinden bir yýl önce, bindörtyüz sahabiyle Mekke’ye geldiler.

Ömre yapacaklardý.
Ama müþrikler engel olup;
- Sizi Mekke’ye sokmayýz! dediler.

Efendimiz aleyhisselam, asýl niyetlerini öðrenmek için hazret-i Osman’ý çaðýrýp;
- Var git. Niyetlerini öðren! buyurdu.

Hazret-i Osman;
- Baþ üstüne ya Resulallah, dedi.
Ve vardý Kureyþin yanýna.

Müþrikler sordular ona:
- Ya Osman! Niçin geldiniz?
- Kâbe’yi ziyaret edeceðiz.

Sertçe cevapladýlar:
- Hayýr, buna izin vermeyiz!

Sonra yumuþadýlar:
- Ama istiyorsan, sen ziyaret edebilirsin.

Hazret-i Osman “radýyallahü teâlâ anh” baþýný kaldýrdý:
- Hayýr. Resulullah ziyaret etmezse, ben de etmem!

Bu sözüne kýzýp, tutukladýlar kendisini.
Resulullah efendimiz aleyhisselam çok üzüldüler.

Ve hemen cenge karar verdiler Kureyþle.
Bindörtyüz sahabi, bir anda kenetlenmiþti.

Resulullah efendimize; “Ölmek var, dönmek yok!” diye söz verdiler. Ve tek tek biat ettiler Efendimiz aleyhisselamla. Ýþte “Biat-ý Rýdvan” budur.

Peki, ya Hazret-i Osman?
O da mahrum kalmadý bu biattan.

Zira Efendimiz aleyhisselam, sol elini havaya kaldýrýp;
- Bu, Osman’ýn elidir! buyurdular.

Ve sað eliyle sol elini tutup, onun yerine biat ettiler.
Ne þeref!


O içeri girince…

Bir gün de Efendimiz aleyhisselam, hazret-i Aiþe validemizin evinde istirahat ediyorlardý.

Mübarek eteðini yukarý kaldýrmýþ, dizden aþaðýsý görünüyordu.

Az sonra hazret-i Ebu Bekir geldi.
O hallerini deðiþtirmediler.

Birazdan hazret-i Ömer geldi.
Yine bozmadýlar hallerini.

Derken hazret-i Osman girdi içeri.
Derhal toparlandýlar.

Ve indirdiler eteklerini.
Bu hâl, hazret-i Aiþe validemizin garibine gitmiþti.

Sordu hemen:
- Neden böyle yaptýnýz ya Resulallah?

Cevaben;
- Osman’dan melekler hayâ ediyor. Ben etmeyeyim mi? buyurdular.