Hazret-i Ömer “radýyallahü anh” halife iken, Ýran taraflarýndan bir grup Müslüman huzuruna gelip arzettiler:
- Ey halife! Ýranlý eþkýyalar yol kesip, Müslümanlara zulüm yapýyorlar.

Hazret-i Ömer hiddetlenip;
- Öyle mi? Pekala! dedi.

Ve derhal asker gönderdi oraya.

Ýslam askeri, düþmana ilk teklifi yaptýlar:
- Müslüman olun!
- Hayýr, Müslüman olmayýz.

- Öyleyse cizye verin!
- Cizye de vermeyiz.

Artýk vebal kalmamýþtý.
Kuvvetli bir savaþa tutuþtular.

Allah’ýn yardýmýyle zafer kazanýldý.
Ve hesapsýz ganimet alýndý küffârdan.

Mallar içinde, bir kutu vardý ki, “Ýnci” ve “Mücevher”le doluydu içi.

Baþkumandan, onu bir ere verip emretti:
- Al bunu, Halifeye götür!
- Baþ üstüne efendim.

- Sorarsa, hediyedir dersin!
- Peki efendim.

Ve yola çýkýp Medine’ye vardý o er.
O geldiðinde, Halife hazretleri ziyafet veriyordu fakirlere.

Üstelik bizzat kendisi daðýtýyordu yemekleri.
Yemek bitince, eri yanýna çaðýrýp sordu:

- Kim gönderdi seni?
- Baþkumandan Mesleme gönderdi efendim.

Koluna girip evine götürdü.
Ýçerde, tek minderle bir kilimden baþka sergi yoktu.

Eri mindere oturttu, kendisi kilime.
Az sonra sofra geldi ortaya.

Üzerinde üç þey vardý yalnýz.
Zeytinyaðý, tuz ve ekmek.

Yemekten sonra, er çýkardý cebinden kutuyu ve arzetti.

Hazret-i Ömer sordu:
- Nedir bu?
- Kumandaným size gönderdi efendim.

Alýp açtý.
Ýnci ve mücevherleri görünce benzi attý hazret-i Ömer’in:

- Bunu niçin gönderdi bana?
- Hediye olarak efendim.

Halife hazretleri baþladý aðlamaya ve;
- Hak teâlâ Ömer’e bu kadar nesneler verdi. Yine de gözü ve karný doymadý da bununla mý doyacak, buyurdu.

Ve ekledi:
- Bu kutuyu çabuk Mesleme’ye götür ve de ki, bir daha böyle bir þey yapmasýn. Mücahitlerin nasibini kimseye göndermesin. Bu cevahirleri satsýn, Müslümanlara daðýtsýn. Çabuk git. Eðer daðýlmýþ iseler, Mesleme’ye bir iþ ederim ki, Müslümanlara ibret olur.
Er dedi ki:
- Efendim tecil eyleseniz. Benim bineceðim yok, gidinceye kadar geç olur.
Bunun üzerine Halife hazretleri emretti.
Sadaka develerinden iki deve getirdiler.

Onlarý bu ere verip;
- Bu develere nöbetle binerek, oraya var. Senden daha müstahak ve daha fakir bir kiþi bulup, bu develeri ona ver. Haydi, çýk yola, buyurdu. Er de acele Medine’den çýktý.
Ve hiç mola vermeden o makama eriþti.

Kutuyu Mesleme’ye verdi.
Durumu söyledi.

Mesleme de o cevherleri “otuzbin altýn”a satýp, orada bulunan gazilere bölüþtürdü.