Peygamber efendimiz aleyhisselam ve þanlý sahabiler “radýyallahü teâlâ anhüm ecmain”, Uhud harbinden dönmüþ, Medine’ye giriyorlardý.

Kadýn ve çocuklar, yollara dökülmüþ, gazileri karþýlýyorlardý.
Hepsi de ayný kiþiyi merak ediyordu:

Sevgili Peygamber efendimizi.

Kebþe Hatun da düþmüþtü yollara.
Lakin Efendimiz aleyhisselamý sað görememek endiþesiyle pek mahzundu.

Oðlu Amr þehit olmuþtu.
Ama ne gam.
O, Peygamber efendimizi merak ediyordu asýl.

Ve gördü nihayet.
Sað ve selametteydi.

Can-ü gönülden;
- Elhamdülillah! dedi.

Ve sevinçle koþtu huzuruna:
- Ya Resulallah! Anam, babam, caným sana feda olsun! Seni sað gördüm ya, dert deðil gayrisi.

Oðlu Amr’ý sormadý bile.

Ama Resulullah efendimiz teselli ettiler onu.
- Ey Amr’ýn annesi! Sana müjdeler olsun ki, oðlun en yüksek mertebeye eriþti, buyurdular.

Ve ilave ettiler:
- Mahþer günü size þefaat edecek.


Derdi bunlar deðildi

Bir de Sümeyra Hatun var.
Resulullah ve gaziler henüz Uhud’dan ayrýlmamýþlardý ki, seðirtip gelmiþti Medine’den.

Onun da düþündüðü tek kiþiydi:
Sevgili Peygamberimiz.

Onu hayatta görmek, tek emeliydi.
Uhud’a vardýðýnda, þehitlerle doluydu harp meydaný.

Þöyle bir göz gezdirdi.
“Babasý”ný gördü yerde.

Ama fazla dert etmedi.
Bir “Fatiha” okuyup seðirtti ileri.

Az ilerde tanýdýk bir þehit daha gördü.
“Kocasý”ydý bu da.

Lakin derdi bunlar deðildi.
Onun tek düþündüðü, “Allah’ýn Habibi”ydi.

Az ilerde iki þehit daha gördü.
“Kardeþleri”ydi bunlar da.

Fatihalar okuyup, koþturdu.
Merakla Resulullah efendimizi soruyordu gördüklerine.

Ve nihayet gördü uzaktan.

Elhamdülillah! Saðdý Resulullah.
Unuttu bütün dertlerini.

Sevinçle koþtu huzuruna:
- Ya Resulallah! Babam, kocam ve kardeþlerim þehid düþmüþlerse de gam deðil. Benim derdim sen idin. Hamd olsun ki seni hayatta buldum, dedi.

Ve mýrýldandý sessizce:
- Sana bir þey olsaydý, o zaman mahvolurduk.