Adem aleyhisselam kýrkbin evladýný gördü.
Vefatýna yakýn oðlu Þit aleyhisselamý çaðýrdý huzuruna:

- Ya Þit!
- Buyur baba.

- Sana beþ vasiyetim var.
- Emret babacýðým!

- Bir, dünyaya gönül baðlama! Ýki, bir iþ yaparken, sonunun nereye varacaðýný düþün! Üç, kadýn sözüyle hareket etme! Dört, bir iþe baþladýðýnda, kalbine sýkýntý gelirse o iþi yapma! Beþincisi ve en mühimi, alnýnda parlayan “Nur”, ahir zaman Peygamberi Muhammed Mustafa’nýn “sallallahü aleyhi ve sellem” nurudur. Bu Nuru iyi muhafaza et!

Oðlu Þit aleyhisselam;
- Baþ üstüne babacýðým! dedi.

Ve sordu peþinden:
- Babacýðým! Muhammed aleyhisselamdan çok bahsediyorsun. Allah katýnda sen mi kýymetlisin, O mu?
- O kýymetli evladým.

- Neden babacýðým?
- Çünkü Cenâb-ý Hak, bana vermediði altý fazileti Onun ümmetine verdi oðlum.

Þit aleyhisselam merak etti:
- Onlar nedir babacýðým?

- Birincisi, Hak teâlâ bir hatamdan dolayý beni Cennetten çýkardý. Onun ümmeti çok günah yapsalar da yine Cennetine alýr.

Ýkincisi, benim hatamý, bütün yer ve gök ehli duydu. O ümmetin binlerce günahýný örter, göstermez.

Üçüncüsü, beni, bir hatam sebebiyle Havva’dan ayýrdý. Onun ümmetini, binlerce günahlarý olsa da, eþlerinden ayýrmaz.

Dördüncüsü, ben üçyüz yýl aðladýktan sonra tövbem kabul olundu. Onlar ise sadece piþman olsalar, affolurlar.

Beþincisi, ben bir hata iþlemekle, üzerimden Cennet elbisesi alýndý. Onlar, nice günahlar iþlese de elbiseleri alýnmaz.

Altýncýsý, bana, tövbem kabul olunmasý için Arafat’a gitmem emrolundu. Onlar ise gönülden piþman olup, “Affet ya Rabbi!” deseler, Hak teâlâ; “Affettim!” buyurur.

Son olarak;
- Ey evladým! Ecelim yaklaþtý. Benden sonra halifem ol! buyurdu.

Ve ruhunu teslim etti.
Vefat ettiðinde “bin” yaþýndaydý.