Abdürrezzak Ali Efendi “rahmetullahi aleyh”, Anadolu Evliyasýndandýr.

1842 de Erzurum’da doðdu.
Türbesi, Adana’nýn Ýsmailiye köyündedir.

Talebesinden biri uzun bir sefere çýkacaktý.
Bir gün önce geldi bu zatýn huzuruna.

Ve arzetti:
- Efendim, sefere çýkýyorum. Duanýzý almaya geldim.

Mübarek, elini koydu gencin omzuna:
- Selametle git evladým. Yolda bir sýkýntýyla karþýlaþýrsan bizi hatýrla!

Talebe;
- Baþ üstüne hocam, dedi.

Ve ertesi gün çýktý yola.

Bir müddet gitmiþti ki, ýssýz bir yerde “Vahþi hayvanlar” çýktý önüne.
Ne bir aðaç vardý etrafta, ne de bir çukur.

Çaresizdi.
O ara hocasýný hatýrladý birden.

Ve kalbinden yalvardý:
- Ya Rabbi! Hocamý imdada gönder bana!

Ellerini yüzüne sürmeden hocasý belirdi önünde.
Gayet heybetliydi.

Aslanlar tam saldýrýyordu ki, bu “Allah adamý”ný görünce büktüler boyunlarýný.

Ve sessizce uzaklaþtýlar oradan.
Adeta birer suçlu gibi.

Yolcu kurtulmuþtu.
Hocasýna teþekkür etmek istedi.

Ama göremedi onu bir daha.
Kaybolmuþtu gözden.

Sefer dönüþü hocasýný görmeye gitti.
Elini öpüp oturdu karþýsýna.

Tam bu hadiseden bahsedecekti ki, hocasý iþaretle;
- Sus! Unut o meseleyi, buyurdu.


Namaz, dinin direðidir

Bir genç de nasihat istemiþti bu zattan.

Cevabýnda;
- Namaza çok ehemmiyet ver, buyurdu.

Ve izah etti:
- Namazýný dosdoðru kýlan bir kimse dinini doðrultmuþ, kýlmayan ise yýkmýþ olur. Unutma, Müslüman demek, “Beþ vakit namazýný, vaktinde ve muntazam kýlan insan” demektir.

Genç büktü boynunu:
- Ben bazen kýlamýyorum hocam.

- Neden?
- Bilmiyorum, iþe güce dalýyoruz. O arada geçiyor namaz.

Büyük veli ciddileþti:
- Olmaz, çok yanlýþ. Mutlaka kýlmalýsýn namazýný.

- Peki efendim, namazý kazaya býrakmak için hiç özür yok mudur?
- Var elbette.

- Onlar nedir efendim?
- “Uyku” ve “Unutmak”.

- Baþka hocam?
- Baþka özür yoktur.

Genç anlamýþtý meseleyi.
“Bir daha namazýmý kazaya býrakmayacaðým!” diye söz verdi kendi kendine.

Ve tuttu bu sözünü.
Bir vaktini býrakmadý kazaya.