Bir gün hazret-i Ömer “radýyallahü anh” evinde oturuyordu ki, bir haberci geldi huzuruna.

Ve arzetti:
- Bizanstan elçi geldi efendim.

Halife hazretleri;
- Peki, içeri alýn! buyurdu.

Elçiyi odaya aldýlar.
Bizans imparatoru, hazret-i Ömer’e üç hediye göndermiþti bu elçisiyle.

Neler mi?
Bir kuþ, bir köpek ve bir þiþe zehir.

Hazret-i Ömer önce kuþu gösterdi o elçiye:
- Bu nedir?
- Doðan kuþu efendim.

- Peki, neye yarar?
- Yaman avcýdýr. Pençesinden kurtulan olmadý bugüne kadar.

Halife emretti adamlarýna:
- Çözün baðlarýný, salýn gitsin!

Çözüp saldýlar o kuþu.

Sonra köpeði gösterdi elçiye:
- Bu nedir?
- Cins bir tazý köpeði efendim.

- Bu ne iþe yarar?
- O da yaman avcýdýr. Elinden kurtulan olmadý bugüne dek.

Emretti yine:
- Çözün zincirini, salýn gitsin!

Çözüp saldýlar onu da.
Sýra “zehir”e gelmiþti.

Sordu elçiye:
- Bu þiþede ne var?
- Zehir var efendim.

- Ne iþe yarar?
- Zerresi bir insaný öldürür efendim. Tebânýzdan bir düþmanýnýz varsa, bunun sayesinde kurtulursunuz ondan.

- Peki, ver bakayým onu.

Elçi kalkýp, hürmetle uzattý þiþeyi.
- Buyurun efendim.

Halife hazretleri o zehir þiþesini alýp döndü elçiye:
- Bunun zerresi, bir insaný öldürür dedin deðil mi?
- Evet efendim.

- Düþmanlarýma karþý tavsiye ediyorsun.
- Evet.

- Bak elçi, tebâmdan bana düþman kimse yoktur. Ama benim bir tek ve çok tehlikeli bir düþmaným var ki, o da bizzat içimdedir.

Elçi þaþýrmýþtý:
- Anlamadým. Kimdir o düþmanýnýz efendim?
- Kendi nefsim, dedi.

Sonra dayadý zehir þiþesini aðzýna.
Ve “Besmele” okuyarak içti tamamýný.

Elçi, gördüðü manzaradan dehþete kapýlýp titremeye baþladý.
Ve bayýlýp düþtü yere.

Ayýlýnca, sað salim gördü Halifeyi.
Kafasý karýþmýþ, kalbi deðiþmiþti.

Kapandý Halifenin nurlu ayaklarýna.
Doðrulurken “kelime-i þehadet”i okuyordu.