Dursun Fakih “rahmetullahi aleyh”, Þeyh Edebali hazretlerinin "rahmetullahi aleyh" mümtaz bir talebesidir.

Kabr-i þerifi, Bilecik’te, hocasýnýn türbesi içindedir.

Sevdiði bir genç;
- Efendim, mümin nasýl olmalý? diye sordu bu büyük zata.

Cevaben;
- Mümin o kiþidir ki, Allah korkusundan benzi sararýr. Mahþerde Rabbine vereceði hesabý düþünüp titrer, buyurdu.

Ve ekledi.
- Ýþlediði günahlar sebebiyle uykusu kaçar. Bu yüzden mahzun ve boynu büküktür daima.

Þöyle bitirdi:
- Mümin, günahý “ateþ” bilir. Kendi kusurlarýný düþünmekten, göremez baþkasýnýn ayýp ve günahýný.

Onu sevmiyordu, ama...

O devirde ilim ehli bir kiþi vardý ki, sevmiyordu bu zatý.

Bir gece, Resulullah efendimiz aleyhisselamý gördü rüyasýnda.
Yanýnda Dursun Fakih hazretleri de vardý.

Yaklaþýp elini öpmek istedi Efendimiz aleyhisselamýn.

Fakat o da ne?
Resulullah efendimiz baþlarýný çevirdiler ondan.

Adam çok üzüldü.
Ve Dursun Fakih hazretlerine sokuldu bu defa.

Aðlayarak yalvardý ona:
- Ne olur, bir þeyler yapýn da kabul etsinler beni.

Büyük Veli dayanamadý yine.
Kalkýp gizlice bir þeyler arzetti Efendimiz aleyhisselama.

Bunun üzerine kabul buyurdu onu Peygamber efendimiz.
Mübarek ellerini öperken uyandý adam.

Kan ter içindeydi.
Sabah erkenden dergahta aldý soluðu.

Büyük Veli, ona tebessümle bakýp;
- Mübarek olsun, buyurdu. O eli öpmek herkese nasip olmaz.

Nefreti, hayranlýða dönüþmüþtü.
Sarýldý ellerine.

Öptü, öptü ve yalvardý:
- Size haksýzlýk etmiþim. Ne olur affedin beni.

Niçin aðlarsýnýz?

Bir gün de Kur’an-ý kerim okuyordu ki, birden aðlamaya baþladý bu mübarek zat.

Sordular:
- Efendim, niçin aðlarsýnýz?

Sesi titreyerek cevapladý:
- Kardeþlerim, Allahü teâlâ bizim gibi günahkârlarý kendisine muhatap kýlýyor, daha ne olsun. Bizimle konuþuyor. “Ey müminler!...” diye hitab ediyor bize. Bu ne büyük rütbe, düþünebiliyor musunuz?

Ve ekledi:
- Mahþer gününde de, kâfirleri kendi hallerine býrakýrken, bize hitab edecek. “Ey iman edenler!....” diye hitap edecek. Düþmanlarýndan ayýracak bizi. Orada da muhatap kýlacak kendisine. Bu nimeti bize ihsan ettiði için, sevincimden aðlýyorum.