Hazret-i Ebu Bekir’in “radýyallahü anh” yanýna biri geldi bir gün.

Ve dert yandý:
- Ya Eba Bekir, çok sýkýntýdayým.

- Hayýrdýr, nedir derdin?
- Acilen onbin akçeye ihtiyacým var.

Hazret-i Ebu Bekir üzüntüsünü bildirdi:
- Yardýmcý olmayý çok isterdim ama þu an için mümkün deðil.

- Neden?
- Bütün servetimi fakirlere daðýttým. Dünyalýk hiç birþey kalmadý elimde.

Adam büktü boynunu:
- Ýyi ama senden baþka gidecek kimsem yok ki benim. Ne olur, bir þeyler yap da kurtar beni bu dertten.

Hazret-i Ebu Bekir “radýyallahü teâlâ anh” dayanamadý.

Ve kalkýp gitti zengin bir yahudiye:
- Bana onbin akçe ödünç verebilir misin?
- Veririm, ama bir þartla.

- Nedir þartýn?
- Üç gün sonra ödeyeceksin.

- Olur, öderim inþallah.
- Ya ödeyemezsen?

- Ödeyemezsem köle olurum sana. Ya çalýþtýrýrsýn beni, ya da satarsýn.
- Tamam, anlaþtýk o zaman.

Gözyaþýndan mücevher

Yahudiden onbin akçeyi alýp verdi o fakire.
Ancak üç gün içinde ödeyemedi.

Sözünü yerine getirmek için çýktý evden.
Ama kýzý hazret-i Aiþe çok aðladý arkasýndan.

Akan gözyaþlarýndan irice bir “mücevher” yarattý Hak teâlâ.

O bunu görünce çok sevindi.

Ve koþup yetiþtirdi o mücevheri babasýna:
- Babacýðým bunu sat da, öde borcunu.

Hazret-i Ebu Bekir, aldý o mücevheri.
Kuyumcuya giderken Hak teâlâ emretti hazret-i Cebraile:

- Ya Cebrail! Cennet hazinesinden onbin altýn alýp yetiþ Ebu Bekir’e. O altýnlarla satýn al onun elindeki mücevheri.

Hazret-i Cibril, herhangi bir insan þekline girip, bir anda geldi hazret-i Ebu Bekir’in yanýna:
- Ya Eba Bekir! O elindekini bana satar mýsýn?
- Olur, satarým.

- Onbin altýna alýrým onu.
- Peki, ben de sattým, dedi.

Ve onbin altýný alýp gitti o yahudiye.

Yahudi, altýnlarý görünce çok þaþýrdý.
Zira dünya altýnlarýna benzemiyordu bunlar.

Þöyle ki; ön yüzünde “Ýhlas-ý þerif” yazýlýydý.
Arkasýnda “Kelime-i tevhid”.

Çok duygulandý.
Kalbinde tatlý tatlý bir þeylerin dolaþtýðýný hissetti.
Ve oracýkta söyledi “Þehadet”i.

Peki ya o altýnlar?
Allah yolunda daðýttý hepsini.