Zeyd bin Harise “radýyallahü anh”, henüz çocuk idi ki, annesiyle birlikte uzaktaki bir akrabalarýna ziyarete gitmiþlerdi.

Yolda haydutlar kafileyi basýp, Zeydi esir aldýlar.
Sonra da satýlýða çýkardýlar.

Hazret-i Hatice’nin yeðeni, onu satýn alýp halasýna verdi.
O da Resulullah efendimize “sallallahü aleyhi ve sellem” hediye etti.

Efendimiz aleyhisselam da azat edip evlat edindiler.
Zeyd, Resulullah efendimizden bir daha ayrýlmadý.

Lakin babasý çok periþandý.
Küçük yaþta kaybettiði oðlunu merak ediyor, hasret ateþi yüreðini daðlýyordu.

Diyar diyar geziyor, onu arýyordu her yerde.
Ve bir sene, o kabileden Beytullaha gelenler olmuþtu.

Zeydi orada görüp, babasýna haber verdiler.
Adamcaðýz hazine bulmuþ gibi sevindi.

Kardeþini yanýna aldý.
Cebini de parayla doldurup koþtu Mekke’ye.

Oðlunu kölelikten kurtaracaktý.
Resulullah efendimizin evini öðrenip çýktý huzuruna.

Ve yalvardý:
- Ey Kureyþin büyüðü ve ey Haþimoðullarýnýn en þereflisi! Duydum ki, oðlum yanýnýzda köle imiþ. Ne olur, onu azat et. Ne istersen vermeye hazýrým.

Resulullah efendimiz aleyhisselam;
- Ýstersen kendisine soralým, buyurdular. Sizinle gitmeyi isterse, götürün. Para da istemem.

Adam kulaklarýna inanamadý.
- Sahi mi?

- Evet. Ama beni tercih ederse, onu kimseye vermem, ona göre.
- Tamam, kabul ediyorum.

Zeydi çaðýrdýlar, geldi.

Efendimiz aleyhisselam onlarý gösterip sordular:
- Ya Zeyd! Bunlarý tanýyor musun?
- Evet, tanýyorum.

- Kim bunlar?
- Þu babam, þu da amcam.

- Seni almaya gelmiþler. Ne diyorsun? Ýster onlarla git, istersen benimle kal.

Zeyd, iyice sokuldu Resulullah efendimize:
- Ölünceye kadar sizinle kalmak isterim ya Resulallah, dedi.

Adamlar þoktaydý.

Efendimiz aleyhisselam sordular:
- Ya Zeyd! Son sözün bu mu?
- Evet ya Resulallah. Bana göre hürriyet, size köle olmaktýr.

Babasý çok duygulanmýþtý.
Resulullah efendimize teþekkür edip döndü memleketine.

Sevinçli ve müsterih olarak.