Mekke’de büyük bir kýtlýk vaki olmuþtu bir zaman.
Hali vakti yerinde olanlarý bile sarsmýþ, geçim darlýðýna düþürmüþtü herkesi.

Ebu Talip de büyük ölçüde almýþtý payýný.
Ebu Talip, Efendimiz aleyhisselamýn amcasý oluyordu,
hazret-i Ali’nin de “radýyallahü teâlâ anh” babasý.

Merhamet deryasý Efendimiz aleyhisselam, onu düþünüyordu hep.
Zira Ebu Talibin nüfusu kalabalýk, eli de dardý.

O sýkýntý çekerken rahat etmiyordu mübarek kalbi.
Bir þeyler yapmalý, onu kurtarmalýydý bu mihnetten.

Hiç olmazsa yükünü hafifletmeliydi biraz.
Ýþte bu düþünce içinde çýktý bir gün evinden.

Öbür amcasýna gidip çaldý kapýsýný.
Hazret-i Abbas kapýya çýkýnca Efendimiz aleyhisselamý gördü eþikte.

- O, hoþ geldin yeðenim.
- Hoþ bulduk amca.

- Gel, buyur, içeri geçelim.

Girdiler.
Hoþbeþten sonra Efendimiz aleyhisselam döndü hazret-i Abbasa:
- Mühim bir iþ için geldim amcacýðým.

- Hayýrdýr, ne iþiymiþ bu?
- Amcam Ebu Talip.

- Ne olmuþ Ebu Talibe?
- Biliyorsun, amcam Ebu Talibin eli dar, nüfusu da kalabalýk.

- Evet, biliyorum.
- Bu kýtlýktan çok muzdarip halde þu anda.

- Evet, ama ne yapabiliriz?
- Diyorum ki, çocuklarýndan birini sen alsan, birini de ben. Biz baksak onlara. Böylece biraz olsun hafifletmiþ oluruz yükünü. Ne dersin?

Hazret-i Abbas gayet isabetli buldu bu teklifi.
- Olur tabii. Çok iyi düþünmüþsün. Kalk, hemen gidip halledelim bu iþi.

Birlikte gidip, bu düþüncelerini söylediler kendisine.
Ebu Talib çok duygulanmýþtý:
- Beni düþündüðünüz için çok teþekkür ederim, dedi.

Ve memnuniyetle döndü onlara:
- Madem öyle, Ukayl ile Talibi bana býrakýn. Diðer ikisini siz bilirsiniz.

Diðer ikisi Cafer ile Ali idi “radýyallahü anhüm”.

Hazret-i Abbas, döndü Ebu Talibe:
- Caferi bana ver kardeþim.
- Olur ya Abbas, peki.

Sonra Efendimiz aleyhisselam arzetti:
- Ali’yi de ben alayým amcacýðým.
- Hayhay, onu da sen al yeðenim.

Ebu Talip, derecesiz memnun olmuþtu.
Minnettarlýk duygularý içinde baktý onlara.
- Ne diyeceðimi bilemiyorum. Beni çok sevindirdiniz, dedi.

Böylece hazret-i Ali, küçük yaþýndan itibaren Resulullah efendimizin yanýnda kaldý.
Onun terbiyesiyle büyüdü.
Onu örnek aldý kendisine.

On yaþýna gelince de iman etti.
Çocuklardan ilk iman eden kiþi olma þerefine kavuþtu böylece.