Hazret-i Ömer’in “radýyallahü teâlâ anh” halifelik devriydi.
Bir gazadan zaferle dönülmüþ, çok fazla ganimet elde edilmiþti.

Ganimet taksiminde Halife bizzat bulunuyor, her erin hissesini kendi tayin ediyordu.
Bir ara hazret-i Hasan “radýyallahü teâlâ anh” geldi.

Halife onu hürmetle karþýlayýp, emretti memurlara:
- Hasan’a bin dirhem verin!

Hemen takdim ettiler hissesini.
Bir müddet sonra da hazret-i Hüseyin “radýyallahü teâlâ anh” geldi.

Halife, onu da tazim ve hürmetle karþýlayýp emretti yine:
- Hüseyin’e de bin dirhem verin!

Ona da bin dirhem verip gönderdiler.
Sonra kendi oðlu Abdullah geldi.
Ve istedi hissesini.

Hazret-i Ömer emretti:
- Beþyüz dirhem verin!

Ancak Abdullah, pek memnun olmamýþtý bundan.
Belli ki az bulmuþtu hissesini.

Edeble arzetti:
- Babacýðým, Hasan’la Hüseyin’e bin’er dirhem verdiniz, bana ise beþyüz dirhem. Halbuki ben yetiþkin bir gencim. Resulullah efendimizle birlikte nice cenklere katýlmýþ, o Serverin önünde kahramanca savaþýp nice baþlar kesmiþim. Hiçbir cenkten de geri durmamýþým. Buna raðmen bana az verdiniz. Hikmeti nedir?

Hazret-i Ömer þefkatle baktý oðluna:
- Evladým, sen kendini Hasan ve Hüseyin’le nasýl bir tutarsýn ki, onlarýn babalarý Aliyyül Mürteza, anneleri hazret-i Fatýma, dedeleri Resul-i mücteba’dýr.
- Evet babacýðým.

Sen onlarla bir misin?

Hazret-i Ömer devam etti:
- Onlarýn, Cafer-i Tayyar ve Ukayl gibi amcalarý, Ümmü Gülsüm ve Rukayye gibi teyzeleri var. Hem onlar Resulullah efendimiz aleyhisselamýn elinde büyüdüler.

Ve sordu oðluna:
- Sen hâlâ kendini onlarla bir mi tutuyorsun?

Abdullah mahcup bir vaziyette baþýný öne eðdi:
- Hayýr babacýðým.

Sonra özür diledi.
Ve yaþlý gözlerle ayrýldý huzurdan.

Halifenin, Abdullah’a söylediklerini hazret-i Ali “radýyallahü teâlâ anh” iþitip yanýna çaðýrdý oðullarýný.

Koþtular huzuruna:
- Buyur babacýðým!

- Gidin, Ömer’e müjde verin. Resulullah efendimizden duydum. “Ömer, Ýslam’ýn nuru ve Cennetin ýþýðýdýr” buyurmuþlardý. Gidin, haber verin bunu ona.

Gençler, ok gibi fýrlayýp, bir anda Halifenin huzuruna vardýlar.
Bu müjdeyi söylediklerinde, Halife çok duygulandý.

Gözleri yaþardý.
Derhal bu müjdeyi bir kaðýda yazdýrdý.

Ve vasiyet etti:
- Ölürsem, beni bu kaðýtla defnedin kabrime. Zor durumda kalýrsam, bu senet imdadýma yetiþir. Bununla kurtulurum belki.